รุ่งเช้าวันถัดมา คณะทูตซีฉวีก็เตรียมออกเดินทาง
อวิ๋นเจิงมาส่งด้วยตนเอง พร้อมมอบสุราชั้นเลิศสิบไห
นี่เป็นสุราหัวแรกของแท้!
อวิ๋นเจิงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “สุราสิบไหนี้เป็นสุราชั้นเลิศที่ข้าหมักเก็บไว้นานหลายปี ล้ำค่ากว่าสุราที่ดื่มในงานเลี้ยงก่อนหน้านี้ไม่รู้กี่ร้อยเท่า ขอให้มหาเสนาบดีช่วยนำไปมอบให้ราชันศักดิ์สิทธิ์ซังเจี๋ยแทนข้าด้วย หากวันหน้ามีโอกาส ข้าจะดื่มกับราชันศักดิ์สิทธิ์ซังเจี๋ยให้เมามายไม่กลับ!”
“ข้าน้อยขอขอบพระทัยแทนราชันศักดิ์สิทธิ์พ่ะย่ะค่ะ!”
ซู่จ้านค้อมกายคารวะ ทว่าในใจกลับดูแคลนอย่างยิ่ง
ล้ำค่ากว่าสุราก่อนหน้านี้เป็นร้อยเท้าอย่างนั้นหรือ?
เขาไม่เชื่อสักนิด!
ถึงขั้นสงสัยด้วยซ้ำว่าอวิ๋นเจิงวางยาพิษไว้ในสุรา!
ก่อนราชันศักดิ์สิทธิ์จะได้ลิ้มรส ต้องให้คนตรวจสุราก่อนเป็นแน่!
“มหาเสนาบดีเกรงใจเกินไปแล้ว!”
อวิ๋นเจิงยิ้มกล่าวว่า “ต้าเฉียนของเราเป็นแผ่นดินแห่งมารยาทมาแต่ไหนแต่ไร ย่อมให้ความสำคัญกับการตอบแทนน้ำใจ!”
แผ่นดินแห่งมารยาทอย่างนั้นหรือ?
แผ่นดินแห่งมารยาทบ้านเจ้าน่ะสิ!
แผ่นดินแห่งมารยาทที่ใดจะเลี้ยงคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย หน้าด้านไร้ยางอายเช่นเจ้าออกมาได้!
ซู่จ้านด่าทออยู่ในใจ ทว่าบนใบหน้ากลับประดับรอยยิ้มเต็มเปี่ยม “ข้าน้อยขอตัวก่อน วันหน้าหากมีโอกาส ข้าน้อยจะร่วมดื่มสุราสนทนากับท่านอ๋องอีก!”
“ดี ดี!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้ารัว “มหาเสนาบดีกับทุกท่านค่อย ๆ เดินทางเถิด ข้าไม่ไปส่งไกลแล้ว!”
กล่าวจบ อวิ๋นเจิงก็ส่งสายตาให้เฉินปู้
เฉินปู้เข้าใจทันที จึงนำหนังสือผ่านด่านมามอบให้
“ท่านอ๋องโปรดหยุดส่งเพียงเท่านี้!”