เสียงปืนใหญ่ลูกแรกดังขึ้น ราวกับเป็นสัญญาณ
ไม่นานนัก กระสุนปืนใหญ่ระลอกหนึ่งก็ถาโถมเข้าปกคลุมพื้นที่ทางฝั่งพวกเขา
“ตูม ตูม...”
กระสุนปืนใหญ่ระเบิดขึ้นไม่หยุดหย่อนรอบกองทหารม้าแคว้นอวี่
แรงระเบิดอันรุนแรงทำให้ทหารม้าแคว้นอวี่ที่บุกเข้าไปในค่ายแตกตื่นอลหม่านในพริบตา
ม้าศึกของพวกเขาบ้างก็พยศจนควบคุมไม่ได้ บ้างก็ส่งเสียงร้องโหยหวนอยู่ใต้ห่ากระสุนปืนใหญ่
ในชั่วขณะนั้น คำว่าคนพลัดตกม้า ม้าพลัดตกคนก็ปรากฏเป็นภาพให้เห็นอย่างแท้จริง
ทั่วทั้งสมรภูมิมีภาพเลือดเนื้อกระจายเกลื่อนกลาด
ทหารนายหนึ่งถูกม้าศึกที่ตกใจสะบัดตกจากหลังม้า ยังไม่ทันได้หลบ ม้าศึกที่ตามมาก็เหยียบลงบนอกของเขา
“อ๊าก...”
ทหารนายนั้นส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอยู่ใต้กีบม้า
ทว่าไม่นาน เสียงร้องของพวกเขาก็เงียบหายไป
ม้าศึกตัวหน้าหยียบผ่านไปแล้ว ตัวถัดมาก็เหยียบย่ำลงมาอีก
“พรวด...”
ทหารนายนั้นกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง บัดนี้ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะกรีดร้อง เหลือเพียงเสียงครางอย่างสิ้นหวังและเจ็บปวด
ไม่นาน ม้าศึกอีกตัวก็เหยียบผ่านร่างเขาไป
ในที่สุด ทหารนายนั้นก็ไม่เหลือแม้แต่เสียงคราง ทำได้เพียงหายใจอย่างยากลำบาก
คงไม่มีทางรอดแล้ว
แต่ในชั่วครู่ชั่วยามนี้ เขาก็ยังไม่ตายไปเสียทีเดียว
จนกระทั่งกระสุนปืนใหญ่ลูกหนึ่งระเบิดขึ้นใกล้ตัว ร่างอันแหลกเหลวของเขาจึงถูกฉีกกระจุย ลำไส้ท่อนหนึ่งขาดกระเด็นไปตกบนร่างทหารอีกนายที่บาดเจ็บสาหัสแต่ยังไม่ตาย
“อ๊าก... อ๊าก...”
เมื่อเห็นลำไส้ตกลงบนร่าง ทหารที่บาดเจ็บสาหัสแต่ยังไม่ตายนายนั้นก็ส่งเสียงร้องราวกับผีอย่างหวาดผวา
เขาพยายามสุดชีวิตจะเอาลำไส้ชิ้นนั้นออกจากตัว ทว่าบาดแผลฉกรรจ์ทำให้แทบไม่เหลือเรี่ยวแรง อีกทั้งยังตื่นตระหนกหวาดกลัวอย่างยิ่ง ต่อให้พยายามหลายครั้งก็สะบัดลำไส้ทิ้งไม่สำเร็จ ทำได้เพียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวไม่หยุด พร้อมขยับร่างกายอย่างสุดกำลัง