ไม่นาน อวิ๋นเจิงก็นำคนไปถึงค่ายใหญ่เหนือ
ยามนี้ เหล่าแม่ทัพในค่ายใหญ่เหนือเองก็ตึงเครียดอย่างยิ่ง
กองทหารม้าเหล็กเป่ยหวนถึงสี่หมื่นนายเชียว!
บัดซบ!
แค่คิดก็ชวนให้หวาดหวั่นแล้ว
“บัดซบ! เป่ยหวนไปเอากำลังพลมากมายเช่นนี้มาจากที่ใด?”
“เป่ยหวนเสียสติไปแล้วหรือ? พวกเขาไม่เอาเมืองซานเปียนแล้วหรือไร?”
“พวกเขาไม่มีทางยอมทิ้งเมืองซานเปียนแน่ คงเกณฑ์ชายฉกรรจ์จากแต่ละเผ่ามาช่วยป้องกันเมืองเป็นการชั่วคราว มิฉะนั้นคงไม่กล้าทำเช่นนี้!”
“อืม น่าจะเป็นเช่นนั้น หากเป่ยหวนระดมพลทำสงครามเต็มกำลัง ต่อให้รวบรวมกองทัพสามถึงห้าแสนนายก็ไม่ใช่ปัญหา...”
เหล่าแม่ทัพในค่ายถกเถียงกันอื้ออึง
จนกระทั่งอวิ๋นเจิงเดินเข้ามา ทุกคนจึงหยุดสนทนาแล้วลุกขึ้นคารวะ
“เอาละ ไม่ต้องทำพิธีรีตองเหล่านี้!”
อวิ๋นเจิงโบกมือ ก่อนเดินไปนั่งลงบนที่นั่งประธาน “ข้าทราบสถานการณ์แล้ว พวกเจ้าหารือแผนรับมือกันต่อ ข้าจะฟังอยู่ตรงนี้!”
หา?
ให้พวกเขาหารือแผนรับมือหรือ?
เขาไม่คิดจะตัดสินใจเองหรือไร?
“ลองบอกความคิดของพวกเจ้ามาเถิด!”
เสิ่นลั่วเยี่ยนยิ้มบาง “นึกสิ่งใดได้ก็พูดออกมาเถิด องค์ชายกำลังทดสอบพวกเจ้าอยู่!”
นางรู้แผนการของอวิ๋นเจิงแล้ว ยามนี้จึงไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
นางเพียงกลัวว่าเป่ยหวนจะไม่ยอมติดกับ!
“หา?”
จั่วเริ่นมองอวิ๋นเจิงอย่างจนใจ “องค์ชาย หากจะทดสอบพวกเรา ก็เปลี่ยนเป็นเวลาอื่นเถิด! ยามนี้กองทัพเป่ยหวนสี่หมื่นนายกำลังเคลื่อนไปยังช่องเขาหลางหยา พวกเราต้องรีบวางกำลังรับมือแล้ว!”
เมื่อได้ยินคำพูดของจั่วเริ่น ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย
พวกเขามิได้กลัวว่าอวิ๋นเจิงจะทดสอบ
แต่ยามนี้การเอาชนะศัตรูเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ส่วนการทดสอบนั้น วันหน้าค่อยทำเมื่อใดก็ได้!