การจู่โจมครั้งหนึ่งทำให้พวกอวิ๋นเจิงต้องสูญเสียผู้คนไปอีกจำนวนหนึ่ง
แม้อวิ๋นเจิงไม่ปรารถนาให้มีผู้บาดเจ็บล้มตาย แต่เมื่อเป็นสงคราม ความสูญเสียย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้
แม้ชนเผ่าขนาดใหญ่ที่กำลังอพยพนี้จะมีคนชราและสตรีเด็กเป็นส่วนมาก ทว่าก็ยังมีชายฉกรรจ์อยู่ไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเผชิญกับการจู่โจมของพวกเขา ผู้เฒ่าหลายคนก็ยังหยิบอาวุธขึ้นมาต่อสู้
แม้การต่อสู้จะเป็นฝ่ายเดียวอย่างสิ้นเชิง แต่ก็ยังหลีกเลี่ยงความสูญเสียไม่ได้
หลังการต่อสู้จบลง พวกเขาเสียชีวิตไป 2 คน เมื่อนับรวมผู้บาดเจ็บสาหัสแล้วก็สูญเสียกำลังพลไปราว 10 คน
ทว่าพวกเขาก็ได้ของมาเป็นกอบเป็นกำเช่นกัน
เพียงม้าทั้งตัวใหญ่ตัวเล็กก็นับรวมได้กว่า 8,000 ตัว
เมื่อนับรวมกับม้ากว่าสองพันตัวที่ยึดมาได้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้พวกเขาก็แทบจะมีม้าสองตัวต่อคนแล้ว!
บัดซบ!
นี่สิถึงจะเรียกว่าทหารม้าอย่างแท้จริง!
“น้องชาย วัวกับแกะพวกนี้จะต้องฆ่าทิ้งด้วยหรือ?”
ฉินชีหู่เดินเข้ามาหาอวิ๋นเจิงทั้งร่างชุ่มเลือด เอ่ยถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น
บัดซบ!
หากทุกศึกเป็นเช่นนี้ ช่างสะใจยิ่งนัก
สูญเสียน้อย ยึดของได้มาก!
เช่นนี้ต่างหากจึงจะเรียกว่าชนะศึก!
“หรือเจ้าคิดจะพาวัวกับแกะพวกนี้ไปด้วย?”
อวิ๋นเจิงคาดเดาความคิดของฉินชีหู่ได้ในทันที
“แน่นอน!”
ฉินชีหู่หัวเราะหึ ๆ “พวกเราอยู่ห่างจากอีกฟากของหุบเขาเลี่ยเฟิงราวร้อยกว่าลี้ ต่อให้พาฝูงวัวแกะไปด้วย ก็ยังน่าจะไปถึงได้ภายในสองวัน ฆ่าทิ้งแล้วปล่อยให้ชาวเป่ยหวนกินเนื้อ ช่างเป็นการเอื้อประโยชน์ให้พวกมันเกินไป!”