บนภูเขาทางใต้ของเผ่าซั่วจี้ ฉินชีหู่ได้รับเกราะสามพันชุดกับอาวุธมาตรฐานของราชวงศ์หลีจำนวนหนึ่ง ซึ่งผางจิ้นจิ่วนำคนมาส่งให้แล้ว
ที่นี่มีกองทัพอาภรณ์โลหิตสามพันนาย ทั้งยังมีชาวเจินเหออีกสองคน
สาเหตุหลักเป็นเพราะสำเนียงของพวกเขาเหมือนกับชาวราชวงศ์หลี
ฉินชีหู่สวมเกราะของทหารราชวงศ์หลี แล้วกล่าวกับผางจิ้นจิ่วว่า “แม่งยังขาดอะไรไปหน่อย! หาอาชามาให้ข้าอีกสองตัว ข้าจะได้ทำให้เลือด…”
ผางจิ้นจิ่วได้ยินดังนั้นก็หน้าดำคร่ำเครียด “เลือดมากไปก็เกินพอดีแล้ว! พวกเจ้าคุ้มกันทหารบาดเจ็บเล็กน้อยกลับเมืองไปรักษา ยังจะทำให้ทั่วร่างอาบเลือดอีกหรือ? พอประมาณก็พอแล้ว”
ฉินชีหู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ก็จริง! เอาตามนี้เถอะ!”
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ฉินชีหู่ก็ไม่รั้งรออีก สั่งให้คนเปลี่ยนไปสวมเกราะเหล่านั้นโดยเร็ว
เกราะบางชุดยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ส่วนบางชุดก็ขาดวิ่น
ทหารสามพันนาย บ้างพันผ้าพันแผลเปื้อนเลือดไว้ที่มือ บ้างก็พันไว้บนศีรษะ
เมื่อทุกคนเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเสร็จสิ้น พวกเขาก็ดูเหมือนกลุ่มทหารบาดเจ็บกลุ่มหนึ่ง
หลังสนทนากับผางจิ้นจิ่วเพียงไม่กี่คำ ฉินชีหู่ก็นำกองทัพอาภรณ์โลหิตออกเดินทางทันที พร้อมชูธงทหารราชวงศ์หลี
เมื่อมาถึงท่าเรือฝั่งเจินเหอ กองทัพอาภรณ์โลหิตก็พุ่งเข้าไปบังคับเกณฑ์เรือพาณิชย์เหล่านั้นให้นำ “ทหารบาดเจ็บ” ไปส่ง
ทหารบาดเจ็บกลุ่มแรกเดินทางถึงฝั่งตรงข้ามแม่น้ำตานสุ่ยอย่างราบรื่น เมื่อได้รับข่าวชุยไจ่ก็นำคนออกมาต้อนรับทันที
ชุยไจ่เอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น “พวกเรายึดเหมืองทองได้แล้วหรือ?”
ฉินชีหู่พยักหน้าอย่างเหนื่อยล้า แล้วส่งสายตาให้คนอื่นอีกหลายคน