ยามบ่าย กองทัพของฟู่เทียนเหยี่ยนข้ามแม่น้ำไปทั้งหมด แล้วตั้งแนวป้องกันบนฝั่งตรงข้ามแม่น้ำอวี้ไต้
อวิ๋นเจิงกับเจียเหยาคาดเดาไม่ผิด ในแม่น้ำมีตะปูเหล็กอยู่ไม่มากนักจริง ๆ
ฟู่เทียนเหยี่ยนและพวกค้นแม่น้ำเป็นระยะทาง 1 ลี้ แต่เก็บตะปูเหล็กขึ้นมาได้เพียง 30 กว่าตัว
ถึงอย่างนั้น ตะปูเหล็ก 30 กว่าตัวนี้กลับทำให้พวกเขาเสียเวลาไปครึ่งวัน
โหลวอี้ไม่ได้ส่งคนมารบกวนกองทัพของฟู่เทียนเหยี่ยนขณะข้ามแม่น้ำ เรื่องนี้ทำให้อวิ๋นเจิงประหลาดใจอยู่บ้าง
ตามปกติแล้ว ต่อให้รู้ดีว่าไม่อาจขัดขวางพวกเขาข้ามแม่น้ำได้ โหลวอี้ก็ควรส่งคนมารบกวนกองทัพที่กำลังข้ามแม่น้ำเสียหน่อย ฆ่าได้สักคนก็ยังดี ทั้งยังถ่วงเวลาการข้ามแม่น้ำของพวกเขาได้อีก
แต่โหลวอี้กลับไม่ได้เลือกเช่นนั้น
ดูท่า ตอนนี้โหลวอี้เพียงต้องการรู้ความเคลื่อนไหวของพวกเขา แล้วตั้งใจปักหลักป้องกันจนตัวตาย
อวิ๋นเจิงเองก็ไม่รู้ว่าโหลวอี้ต้องการปักหลักป้องกันจริง ๆ หรือกำลังทำให้พวกเขาตายใจ
ถึงกระนั้น ภายในใจก็เริ่มระแวดระวังขึ้นมา
เรื่องผิดปกติย่อมมีเงื่อนงำ!
เขาวางแผนเล่นงานโหลวอี้ โหลวอี้ก็ต้องกำลังวางแผนเล่นงานเขาเช่นกัน!
อวิ๋นเจิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนออกคำสั่งอีกครั้ง “สั่งฉินชีหู่ เฝิงอวี้ และเสิ่นลั่วเยี่ยน ให้นำกำลังข้ามแม่น้ำทันที แล้วตั้งแนวป้องกันห่างไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 5 ลี้! สั่งกองทัพเป่ยหวนให้ตามไปติด ๆ แล้วตั้งแนวป้องกันห่างไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ 5 ลี้! กองกำลังที่เหลือให้คุ้มกันเสบียงและสัมภาระ เมื่อข้ามแม่น้ำแล้วจงตั้งค่ายทันที!”