ค่ายใหญ่เป่ยหวน
“แม่ทัพ แย่แล้ว!”
เหออาซูซึ่งกำลังหลับอยู่ถูกปลุกขึ้นมา
“เกิดเรื่องอันใดขึ้นอีก?”
เหออาซูลืมตาขึ้นอย่างเหนื่อยล้า ก่อนถามทหารคนสนิทด้วยความหงุดหงิด
ทหารคนสนิทมองเหออาซูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ทั้งยังกล่าวอย่างเจ็บแค้นว่า “ทหารหนึ่งหมื่นห้าพันนายที่เจียเจียปู้นำไปถูกข้าศึกจู่โจม สูญเสียอย่างหนัก! มีเพียงพันสี่ร้อยกว่าคนที่ฉวยโอกาสฝ่าวงล้อมหนีกลับมาได้ ส่วนเจียเจียปู้ดูเหมือนจะถูกข้าศึกจับเป็นได้...”
“อะไรนะ?”
เหออาซูพลันหายง่วง งันกายลุกขึ้นทันที
แต่ข่าวร้ายที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันกลับทำให้เขามึนงงจนแทบล้มทั้งยืน
หลังพยายามประคองร่างให้มั่นคง เหออาซูก็คว้าคอเสื้อทหารคนสนิทไว้ ตวาดเสียงกร้าวด้วยโทสะ “พูดมา ตกลงเกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
ออกไปหนึ่งหมื่นห้าพันกว่าคน กลับมาเพียงพันสี่ร้อยกว่าคนอย่างนั้นหรือ?
แม้แต่เจียเจียปู้ก็ยังถูกจับเป็น?
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?
เจียเจียปู้เจ้าคนสารเลว ตกลงมันทำอะไรอยู่กันแน่?
เขาไม่ได้กำชับอย่างเข้มงวดหรือว่าให้หลีกเลี่ยงการปะทะกับทหารม้าต้าเฉียน เพียงแค่ถ่วงเวลาพวกมันไว้ก็พอแล้ว?
เหตุใดถึงไปปะทะกับข้าศึก?
คนตั้งหนึ่งหมื่นสามพันกว่าคน!
กองทัพทั้งหมดของพวกเขามีไม่ถึงสามหมื่นนาย!
ศึกเดียวกลับสูญเสียไปหนึ่งหมื่นสามพันกว่าคน?
เจียเจียปู้เจ้าคนสารเลว!
เหตุใดเจ้าคนสารเลวนั่นถึงไม่กลับมาด้วย!
ยามนี้เขาอยากลงมือสังหารเจียเจียปู้เจ้าคนสารเลวด้วยตนเอง!
เมื่อเผชิญกับสายตาราวกับจะกินคนของเหออาซู ทหารคนสนิทก็หวาดกลัวจนพูดติดขัด “รายละเอียดข้าน้อยก็ไม่ทราบขอรับ มีนายกองพันคนหนึ่งจากกองทัพแตกพ่ายรออยู่ด้านนอก...”
“พาตัวเข้ามาเดี๋ยวนี้!”