“เสบียงกองทัพศัตรูถูกเผาแล้ว!”
“พี่น้องทั้งหลาย ฆ่ามัน!”
“ฆ่า!”
ตรงกันข้ามกับทัพเป่ยฝู่ ซึ่งบัดนี้ขวัญกำลังใจฮึกเหิมขึ้นอย่างยิ่ง
ทัพเป่ยฝู่ที่เดิมถูกบีบให้ถอยร่นอย่างต่อเนื่อง พลันระเบิดพลังรบอันน่าตกตะลึงออกมา ก่อนเปิดฉากโต้กลับศัตรูอีกครั้ง
เดิมทีขวัญกำลังใจของกองทัพศัตรูก็แตกกระเจิงอยู่แล้ว ครั้นถูกทัพเป่ยฝู่ข่มขวัญลงอีก จิตใจของเหล่าทหารก็พังทลายลงโดยสิ้นเชิง
“หนี!”
“หนีเร็ว!”
ภายใต้การโต้กลับอย่างบ้าคลั่งของทัพเป่ยฝู่ ทหารศัตรูที่บุกเข้ามาในช่องโหว่ต่างแตกตื่นถอยหนีไม่หยุด
“ห้ามถอย! ต้านไว้ จงต้านไว้ให้ข้า!”
แม่ทัพของฉิวฉือและแคว้นต้าเยวี่ยพยายามสุดกำลังที่จะหยุดทหารที่กำลังแตกพ่าย ทว่ากลับไร้หนทาง
เสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของพวกเขาไม่เป็นผลแม้แต่น้อย
ขวัญกำลังใจของทหารทั้งสองแคว้นแตกสลายอย่างรวดเร็ว ทหารไม่น้อยถึงกับหันหลังวิ่งหนี
“ฉัวะ…”
แสงดาบอันคมกริบวูบผ่าน ทหารแคว้นต้าเยวี่ยผู้หนึ่งซึ่งกำลังหนีอย่างลนลานถูกแม่ทัพที่คุมการรบฟันสังหาร
“ผู้ใดถอย จงฆ่า!”
แม่ทัพชูดาบเปื้อนเลือดขึ้นสูง ตวาดลั่นด้วยจิตสังหารอำมหิต
เมื่อเผชิญกับสายตาดุดันของแม่ทัพ ทหารจำนวนไม่น้อยที่กำลังแตกตื่นหนีจึงชะงักงันด้วยความหวาดกลัว
แม่ทัพคิดว่าตนข่มเหล่าทหารแตกพ่ายไว้ได้แล้ว ทว่าจู่ ๆ ลำคอก็รู้สึกเย็นวาบ
เขาอยากหันกลับไปดูว่าใครเป็นคนสังหารตน
น่าเสียดายที่เขาทำเช่นนั้นไม่ได้อีกแล้ว
ตุบ! แม่ทัพล้มคว่ำลงกับพื้น
เมื่อแม่ทัพสิ้นชีวิต ทหารแคว้นต้าเยวี่ยที่ขวัญกำลังใจแตกสลายก็พากันหนีเอาชีวิตรอด
ในสนามรบ การแตกพ่ายเช่นนี้มักแพร่กระจายราวกับโรคติดต่อ