เมื่ออวิ๋นเจิงตื่นจากนิทรา ก็เป็นยามบ่ายของวันถัดมาแล้ว
“สรุปยอดผู้บาดเจ็บล้มตายแล้วหรือยัง?”
สิ่งแรกที่อวิ๋นเจิงทำหลังตื่นขึ้น คือถามเมี่ยวอินถึงความสูญเสีย
เมี่ยวอินพยักหน้าเบา ๆ แล้วรายงานสถานการณ์ตามจริงแก่อวิ๋นเจิง
ศึกครั้งนี้ กองทัพผู้ใต้บังคับบัญชาเป็นฝ่ายสูญเสียมากที่สุด
ทหารผู้ใต้บังคับบัญชา 15,000 นาย บาดเจ็บล้มตายเกือบ 7,000 นาย
ทหารม้า 15,000 นาย บาดเจ็บล้มตายกว่า 4,000 นาย
กองทหารองครักษ์ 5,000 นายของอวิ๋นเจิง บาดเจ็บล้มตายกว่าพันนาย ทว่าส่วนใหญ่เป็นคนที่ถงกังรวบรวมมาเป็นการชั่วคราว
กองทัพอาภรณ์โลหิตก็สูญเสียไม่น้อยเช่นกัน
แม้ทหารกองทัพอาภรณ์โลหิตจะสวมเกราะหนักกันทั้งคนและม้า แต่ก็หาใช่ไม่มีวันถูกสังหาร
กองทัพอาภรณ์โลหิต 3,000 นาย บาดเจ็บล้มตายกว่าสองร้อยนาย
พลเรือนและทหารของเป่ยโมถัวรวมกันบาดเจ็บล้มตายกว่า 6,000 คน
ผู้เสียชีวิตในสนามรบกับผู้บาดเจ็บสาหัสรวมกันเกือบ 20,000 คน
ส่วนผู้บาดเจ็บเล็กน้อยไม่ได้นับรวมอยู่ในสถิติ
สำหรับความสูญเสียของกองทัพศัตรู พวกเขายังไม่ทราบแน่ชัด
ประเมินคร่าว ๆ แล้ว ศัตรูบาดเจ็บล้มตายอย่างน้อยมากกว่าพวกเขาสองเท่า
ตัวเลขนี้ยังไม่นับคนที่ถูกไฟคลอกตายในค่ายใหญ่ของศัตรู
เมื่อทราบความสูญเสียในสนามรบ อวิ๋นเจิงก็อดทอดถอนใจไม่ได้
บัดซบ อาศัยชัยภูมิป้องกันแท้ ๆ ยังมีผู้บาดเจ็บล้มตายมากถึงเพียงนี้
ยังดีที่มีกองทัพผู้ใต้บังคับบัญชากับคนของเป่ยโมถัวช่วยรับศึกอยู่เบื้องหน้า
หากผู้เสียชีวิตทั้งหมดเป็นกำลังชั้นยอดของทัพเป่ยฝู่ เขาคงเจ็บปวดแทบขาดใจ
ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน ถงกังก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “ท่านอ๋อง แม่ทัพเติ้งกับพวกกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ พาเชลยกลับมามากมาย!”