เมืองสือหยวน
อวิ๋นเจิงได้รับข่าวจากเกาเหอ
เถียนจงซิ่นบอกแผนการทั้งหมดของตนกับเป่ยเถียวจิงให้เกาเหอฟัง และขอให้เกาเหอช่วยถ่ายทอดถึงอวิ๋นเจิง
เถียนจงซิ่นยังรับรองอย่างหนักแน่นว่าเป่ยเถียวจิงยอมสวามิภักดิ์ด้วยใจจริง
“เจ้าคิดว่าน่าเชื่อถือหรือไม่?”
เจียเหยาอ่านจดหมายจบ แล้วถามอวิ๋นเจิงอีกครั้ง
“น่าเชื่อถือ!”
อวิ๋นเจิงตอบอย่างมั่นใจ
“หืม?”
เจียเหยายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “เจ้าเชื่อเถียนจงซิ่นง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ไม่เหมือนนิสัยเจ้าเลย!”
อวิ๋นเจิงเป็นคนขี้ระแวงหรือไม่?
อืม นับว่าครึ่งหนึ่งกระมัง!
เขาแทบไม่เคยสงสัยคนของตนเอง
แต่กับชนต่างเผ่าเหล่านี้ เขากลับระแวดระวังอยู่ไม่น้อย
อย่าว่าแต่ผู้อื่นเลย แม้แต่นางเองก็ยังถูกอวิ๋นเจิงสงสัยมาเนิ่นนาน
บัดนี้อวิ๋นเจิงกลับเชื่อเถียนจงซิ่นง่ายดายเช่นนี้?
“นับแต่โบราณมา ผู้อ่อนแอย่อมพึ่งพาผู้แข็งแกร่ง”
อวิ๋นเจิงยิ้มกล่าว “เถียนจงซิ่นมีความทะเยอทะยาน ยิ่งควรรู้จักอาศัยอำนาจผู้อื่น! เขาควรเข้าใจว่า สิ่งที่หยวนฉางเจิ้งมอบให้ได้ ข้าก็มอบให้ได้ ส่วนสิ่งที่หยวนฉางเจิ้งมอบให้ไม่ได้ ข้าก็มอบให้ได้เช่นกัน!”
เถียนจงซิ่นเองก็เคยมา “ศึกษาต่อ” ที่ซั่วเป่ย
เขาเชื่อว่าเถียนจงซิ่นคงสืบสาวความสำเร็จในการศึกของตนมาแล้ว
เถียนจงซิ่นย่อมรู้ดีถึงความแตกต่างด้านกำลังระหว่างแคว้นอวี่กับต้าเฉียน
ในยามนี้ หากละทิ้งยศศักดิ์และผลประโยชน์อันสูงส่ง แล้วหันไปสมคบคิดกับหยวนฉางเจิ้งที่กำลังจะพ่ายแพ้?
นั่นมิใช่คนเสียสติหรอกหรือ?
“นี่สินะคนมีอำนาจ พูดจาถึงได้หนักแน่น!”