ยามค่ำคืน อวิ๋นเจิงจัดงานเลี้ยงต้อนรับฮ่องเต้เหวินและคนอื่น ๆ
ฮ่องเต้เหวินตั้งใจให้ฉินผู่นั่งทางขวามือค่อนไปด้านล่างของพระองค์ นับว่าไว้หน้าอีกฝ่ายอย่างเต็มที่
ระหว่างงาน ฮ่องเต้เหวินยังสอบถามความเห็นของฉินผู่เกี่ยวกับการจัดวางตำแหน่งให้เขา
ท้ายที่สุด ฉินผู่ยังคงเลือกกรมกลาโหม
ทว่า ฉินผู่กลับขอสิ่งหนึ่งจากอวิ๋นเจิง
เขาหวังว่าสักวันจะได้ร่วมออกรบไปกับกองเรือแห่งต้าเฉียน
อวิ๋นเจิงย่อมรับปากคำขอนี้ของฉินผู่อย่างไม่ลังเล
เขาเข้าใจความหมายของฉินผู่ อีกฝ่ายอยากขึ้นเรือรบไปดูว่าโลกโพ้นทะเลเป็นเช่นไร
เมื่อกำหนดตำแหน่งของฉินผู่เรียบร้อยแล้ว ฮ่องเต้เหวินก็ประกาศต่อหน้าทุกคน แต่งตั้งฉินผู่เป็นกงแห่งแคว้นซานหยาง
ในบรรดาผู้ที่ยอมสวามิภักดิ์ต่อต้าเฉียน บรรดาศักดิ์ของฉินผู่นับว่าสูงที่สุดแล้ว
หลังงานเลี้ยง ฉินลิ่วก่านลากฉินชีหู่เข้าไปในห้องของตน
ฉินลิ่วก่านปิดประตูห้อง แล้วซักถามทันทีว่า “พูดมา ในใจองค์ชายคิดจะทำอะไรกันแน่?”
“ข้าไม่รู้จริง ๆ!”
ฉินชีหู่ส่ายศีรษะรัวราวกับกลองป๋องแป๋ง
เพี๊ยะ!
ฉินลิ่วก่านเงื้อมือตบหน้าผากฉินชีหู่เต็มแรง ก่อนจ้องเขาเขม็ง “เจ้าลูกเวร เห็นข้าเป็นคนโง่หรือไร? เจ้าอยู่กับองค์ชายทุกวัน จะไม่รู้ได้อย่างไร?”
“ท่านพ่อ ข้าไม่รู้จริง ๆ!” ฉินชีหู่หดคอ ลอบด่าชายชราในใจ
วัน ๆ เอาแต่พูดว่าข้าโง่ ตีข้าเช่นนี้ ต่อให้ไม่โง่ก็ต้องถูกตีจนโง่!
“ยังไม่ยอมพูดอีกหรือ?”
ฉินลิ่วก่านกำหมัดจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ “ข้าไม่ได้ซ้อมเจ้านานเกินไป จนเจ้าคันเนื้อคันตัวแล้วหรือ?”