เมื่อเผชิญคำซักถามของอวิ๋นเจิงต่อหน้าทุกคน สีหน้าของเว่ยเหวินจงพลันบึ้งตึง
“แม่ทัพผู้นี้ไม่ได้บอกว่าไม่แลก!”
เว่ยเหวินจงขึ้นเสียงฉับพลัน ตวาดว่า “พวกเราจะแลก แต่ต้องวางแผนให้รอบคอบ! จะแลกอย่างมืดบอดเช่นนี้ไม่ได้! หากหลงกลแผนชั่วของเป่ยหวนขึ้นมา ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบ?”
“เปิ่นหวังรับผิดชอบเอง!”
อวิ๋นเจิงขึ้นเสียงเช่นกัน “เปิ่นหวังส่งคนไปบอกท่านแล้วว่า วันนี้คือกำหนดเส้นตาย! หากพรุ่งนี้พวกเรายังไม่แลกเปลี่ยนกับเป่ยหวน หากภายหลังเป่ยหวนกลับคำ ไม่ยอมนำเมืองซานเปียนมาแลกอีก ท่านกับข้า รวมถึงทุกคนที่อยู่ที่นี่ ล้วนเป็นคนบาปของต้าเฉียน! พวกเราทุกคนจะถูกตรึงไว้บนเสาแห่งความอัปยศในประวัติศาสตร์!”
อวิ๋นเจิงตะโกนสุดเสียงแทบจนหมดแรง
ทุกถ้อยคำของเขาดังก้องเข้าหูทุกคนอย่างชัดเจน
เมื่อได้ฟังคำพูดของอวิ๋นเจิง หลายคนก็พยักหน้าตาม
นี่คือโอกาสดีที่สุดที่จะกู้คืนดินแดนที่เสียไป!
แน่นอนว่าเป่ยหวนอาจเล่นเล่ห์กล
แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ต้องลองดู!
หากพลาดโอกาสครั้งนี้ไป ต่อให้ลงไปถึงปรโลก พวกเขาก็ไม่มีหน้าไปพบเหล่าบรรพชน
“ท่านอ๋องช่างยึดมั่นในคุณธรรมเสียจริง!”
เว่ยเหวินจงกล่าวด้วยสีหน้าดำคล้ำ “หากพวกเราหลงกลแผนชั่วของเป่ยหวนจริง ทหารนับพันนับหมื่นจะต้องตายด้วยน้ำมือศัตรู! ต่อให้ท่านคิดรับผิดชอบ ก็ใช่ว่าจะรับผิดชอบไหว!”
อวิ๋นเจิงมองเว่ยเหวินจงด้วยสายตาเย็นชา แล้วกล่าวอย่างองอาจว่า “หากหลงกลแผนชั่วของเป่ยหวน เปิ่นหวังย่อมรับประกันไม่ได้ว่าพวกเขาจะรอดชีวิต แต่เปิ่นหวังจะตายก่อนพวกเขา! ขอเพียงกู้คืนดินแดนที่เสียไปได้ เปิ่นหวังยอมสละชีวิต! เปิ่นหวังเชื่อว่าทหารทุกท่านก็คิดเช่นเดียวกัน!”