หลายวันต่อมา เสบียงที่ขนส่งมาจากกู้เปียนก็มาถึง
อวิ๋นเจิงจัดงานเลี้ยงให้เหล่าทหารที่เว่ยเปียนซึ่งพังทลาย
ปกติในกองทัพห้ามดื่มสุรา แต่วันนี้เป็นงานเลี้ยงปลอบขวัญทุกคน จึงยกเว้นให้เป็นกรณีพิเศษ
พอผ่านเที่ยงวัน ทุกคนก็เริ่มวุ่นวายจัดเตรียมงาน
แกะหลายตัวถูกลากออกไปเชือด
คนในกองทัพไม่ได้พิถีพิถันอะไรนัก ไม่ก็ต้มผักกาดแห้งกับวัตถุดิบอื่น ๆ รวมกันในหม้อใหญ่ ไม่ก็ยกไปย่างกันตรงนั้นเลย
บางคนที่รู้จักผักป่าก็พากันไปขุดหาแถวบริเวณใกล้เคียง
แม้ฤดูหนาวจะผ่านพ้นไปแล้ว แต่ผักสดชุดใหม่ก็ยังไม่เติบโตเต็มที่
สำหรับคนจำนวนไม่น้อย ขอเพียงได้กินผักป่าสักหน่อย แล้วตามด้วยเนื้อสักคำ ก็ถือเป็นอาหารเลิศรสอย่างแท้จริงแล้ว
หากได้ดื่มสุราอีกสักอึก ชีวิตนี้ก็ราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์!
อวิ๋นเจิงยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองผู้คนที่เริ่มวุ่นวายจัดเตรียมงาน ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มตามไปด้วย
“พี่ใหญ่ฉินมาแล้ว”
เวลานี้เสียงของเสิ่นลั่วเยี่ยนดังขึ้นข้างหูอวิ๋นเจิง
อวิ๋นเจิงละสายตา หันไปมองฉินชีหู่
“น้องชายผู้ประเสริฐ ช่วงนี้เจ้าขึ้นมาบนกำแพงเมืองบ่อยเหลือเกิน ทำอะไรกัน? หรือกำลังรอเจียเหยามาเยี่ยมเจ้าอยู่?”
ฉินชีหู่มาถึงก็เอ่ยหยอกอวิ๋นเจิงทันที
ฉินชีหู่เป็นคนใจกว้างอารมณ์ดี ยามไม่มีศึกกับอวิ๋นเจิงจึงมักพูดจาสบาย ๆ
“ข้าหวังให้นางมาเยี่ยมจริง ๆ!”
อวิ๋นเจิงหัวเราะลั่น “หากจับเจียเหยาได้ คราวหน้าเรายกทัพไปตีเป่ยหวน บางทีอาจง่ายขึ้นไม่น้อย”
เมื่อได้ฟังคำพูดของอวิ๋นเจิง ฉินชีหู่ก็หัวเราะจนเห็นฟัน
“พอแล้ว ไม่หยอกกันก่อน เรียกเจ้ามาเพื่อคุยเรื่องสำคัญ”
อวิ๋นเจิงห้ามฉินชีหู่ ใบหน้ากลับมาเคร่งขรึมอย่างรวดเร็ว “ข้าคิดจะเพิ่มกำลังพลกองทัพอาภรณ์โลหิตเป็นสามพันนาย ให้เจ้าเป็นผู้นำกองทัพอาภรณ์โลหิต!”
แม้ตู้กุยหยวนจะพลีชีพในสนามรบ แต่กองทัพอาภรณ์โลหิตจะยังคงอยู่ต่อไป
สำหรับตู้กุยหยวนแล้ว นี่อาจเป็นเครื่องปลอบใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
“หา?”
ฉินชีหู่ได้ยินแล้วก็มองอวิ๋นเจิงด้วยสีหน้าขมขื่น “น้องชาย ข้าทำผิดอะไรหรือ? ข้าร่วมรบเคียงข้างเจ้ามาตลอดทาง ถึงไม่มีความชอบก็มีความเหนื่อยยาก แล้วเหตุใดเจ้าถึงลดตำแหน่งข้าเล่า?”