ข่าวด่วนจากเว่ยเปียน?
อวิ๋นเจิงขมวดคิ้ว หรือเป่ยหวนจะบุกโจมตีเว่ยเปียนแล้ว?
ยามนี้เป่ยหวนยังกล้าใช้กลยุทธ์บุกจู่โจมระยะไกลอีกหรือ?
อวิ๋นเจิงรับจดหมายที่ลู่ซิงยื่นมาให้โดยเร็ว
พออ่านจบ คิ้วของอวิ๋นเจิงที่ขมวดอยู่ก็คลายออกทันที ใบหน้ายังเผยรอยยิ้มอยู่หลายส่วน
จดหมายฉบับนี้ส่งมาจากตู๋กูเช่อแห่งเว่ยเปียน
ฉิวฉือบุกโจมตีเป่ยโมถัว หัวหน้าเผ่าใหญ่เป่ยโมถัวจึงส่งทูตมาขอความช่วยเหลือจากต้าเฉียน
หากต้าเฉียนส่งทหารไปช่วย เป่ยโมถัวยินดีถวายบรรณาการและยอมเป็นประเทศบรรณาการของต้าเฉียน
ขณะนี้ทูตของเป่ยโมถัวเดินทางถึงเว่ยเปียนแล้ว
ตู๋กูเช่อจึงสอบถามอวิ๋นเจิงว่าควรส่งทหารไปช่วยหรือไม่
“เอาละ เจ้าไปทำธุระของเจ้าก่อนเถิด ทางนี้ข้าก็มีเรื่องต้องจัดการแล้ว”
อวิ๋นเจิงเก็บจดหมาย ก่อนหันไปมองจางซวี
“พ่ะย่ะค่ะ!”
จางซวีพยักหน้า พลางหัวเราะหึ ๆ “เช่นนั้นองค์ชายก็รอนับเงินได้เลยพ่ะย่ะค่ะ!”
“ดี!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้าพลางยิ้ม ก่อนพาลู่ซิงออกจากโรงงาน
ระหว่างทางกลับ อวิ๋นเจิงหยิบจดหมายอีกฉบับให้ลู่ซิงอ่าน
เมื่อลู่ซิงอ่านจบ เขาจึงถามว่า “เจ้าคิดอย่างไร?”
ลู่ซิงครุ่นคิดเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “เป่ยโมถัวอยู่ห่างจากพวกเรามาก ต่อให้ส่งทหารไปช่วยจากทางทุ่งหญ้ามู่หม่า ก็ยังต้องใช้เวลาอยู่บ้าง แม่ทัพผู้น้อยเห็นว่าเราไม่จำเป็นต้องช่วยเป่ยโมถัว รอให้เป่ยโมถัวรบกับฉิวฉือจนใกล้ได้ข้อยุติแล้วค่อยลงมือก็ยังไม่สาย...”
เป่ยโมถัวตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของทุ่งหญ้ามู่หม่า ห่างออกไปราวสามร้อยกว่าลี้
แม้จะเรียกเป่ยโมถัวว่าประเทศหนึ่ง แต่แท้จริงแล้วก็มีขนาดพอ ๆ กับชนเผ่าขนาดใหญ่ของเป่ยหวน