รุ่งสางวันถัดมา เจินเถียนอู่ก็สั่งให้กองทัพเปิดฉากโจมตีเมืองเฟิ่งเซียนอย่างดุเดือด
“ตูม ๆ...”
กองปืนใหญ่เริ่มโจมตีก่อน
ปืนใหญ่ที่หวังชี่ทิ้งไว้ให้เจินเถียนอู่ ถูกเขาแบ่งออกเป็นสองกอง
ประตูเมืองทิศเหนือและทิศใต้ต่างมีกองหนึ่ง เปิดฉากโจมตีพร้อมกัน
ภายใต้การระดมยิงอย่างต่อเนื่อง ประตูเมืองเฟิ่งเซียนก็ทานไม่ไหวในที่สุด
“เรียนท่านแม่ทัพ ประตูทิศใต้ถูกยิงพังแล้ว!”
ทหารส่งข่าวรีบเข้ามารายงาน
“ดี!”
เจินเถียนอู่เผยสีหน้าพึงพอใจ ก่อนตะโกนก้อง “สั่งกองกำลังประตูทิศใต้ บุกเข้าเมืองทันที!”
“ขอรับ!”
เมื่อคำสั่งของเจินเถียนอู่ถ่ายทอดลงไป กองทัพที่ประตูทิศใต้ก็ส่งเสียงฮึกเหิม พุ่งเข้าใส่ปากประตูเมืองทันที
“ฆ่า!”
“ฆ่ามัน!”
“บุกเข้าไป จงบุกเข้าไป!”
ภายใต้รางวัลอันงาม ย่อมมีผู้กล้า!
คำกล่าวนี้มิผิดเลย
แรงจูงใจจากรางวัลที่เจินเถียนอู่ให้คำมั่นไว้ ทำให้ทหารแคว้นอวี่ใต้บังคับบัญชาของเขาแต่ละคนหาญกล้าไม่กลัวตาย ต่างมุ่งหน้าไปยังปากประตูเมือง ผู้ใดก็อยากเป็นคนที่ได้รับรางวัล
แม้พวกเขาล้วนเป็นชาวแคว้นอวี่ ทว่ายามนี้กลับเป็นศัตรูที่หมายเอาชีวิตกัน
ผู้ใดกล้าขวางทางเลื่อนยศและมั่งคั่งของพวกเขา ย่อมถูกสังหารอย่างไร้ปรานี
เมื่อเผชิญกับการโจมตีดุเดือดของกองกำลังเจินเถียนอู่ กองทัพในเมืองเฟิ่งเซียนก็ฮึดสู้ตอบโต้
ความชั่วร้ายของเจินเถียนอู่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองเฟิ่งเซียนนานแล้ว
ทุกคนต่างรู้ดีว่า หากปล่อยให้เจินเถียนอู่กับพวกบุกเข้ามา พวกเขามีแต่ต้องตายสถานเดียว
ยามนี้ ไม่ว่าจะเป็นทหารสวมเกราะหรือทหารไร้เกราะ ต่างพุ่งเข้าใส่กองกำลังเจินเถียนอู่โดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด ชาวเมืองเฟิ่งเซียนจำนวนมากก็เข้าร่วมการต่อต้านเช่นกัน