อวิ๋นเจิงมองเสือโคร่งที่กำลังเดินเข้ามาใกล้อย่างตะลึงงัน
ไม่นานเขาก็แน่ใจว่า บนหลังเสือโคร่งตัวนั้นมีเด็กน้อยคนหนึ่งหมอบอยู่จริง ๆ
บนหลังเด็กน้อยยังสะพายคันธนูเล็กอันประณีตไว้ด้วย
อวิ๋นเจิงพลันสะดุ้งเฮือก
โอ๊ย!
เจ้าตัวน้อยของข้า!
ของสิ่งนี้ขี่ได้ด้วยหรือ?
แม่ลูกคู่นี้ใจกล้าเกินไปแล้ว!
คนหนึ่งกล้าขี่จริง ๆ!
อีกคนก็กล้าปล่อยให้เด็กน้อยขี่จริง ๆ!
อวิ๋นเจิงร้องลั่นอยู่ในใจ ก่อนจะเร่งฝีเท้ามุ่งไปยังแท่นบัญชาการ
“โฮก!”
เมื่อเห็นอวิ๋นเจิงมีท่าทีไม่เป็นมิตร เสือโคร่งตัวนั้นก็แผดเสียงคำรามอีกครั้ง พร้อมหมอบต่ำทำท่าจะตะครุบ ทั้งยังแยกเขี้ยวใส่อวิ๋นเจิง เผยเขี้ยวยาวคมกริบ
“องค์ชาย ระวัง!”
หานจิ้นกับหลินจี้รีบคว้าตัวอวิ๋นเจิงไว้ เกรงว่าเขาจะเข้าใกล้เกินไปจนถูกเสือโคร่งทำร้าย
ขณะเดียวกัน ทหารองครักษ์จำนวนมากก็รีบเข้ามาคุ้มกันอวิ๋นเจิงไว้เบื้องหน้า
“หลีกไป ๆ…”
อวิ๋นเจิงผลักทุกคนออก “ลูกข้ายังไม่กลัวเสือโคร่งตัวนี้ แล้วข้าที่เป็นบิดาจะกลัวได้อย่างไร?”
หลินจี้ยืนคุ้มกันอวิ๋นเจิงอยู่ข้างกายแน่นหนา “องค์ชาย เสือตัวนี้เชื่อฟังองค์ชายน้อยก็จริง แต่ใช่ว่าจะเชื่อฟังพระองค์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
เหล่าทหารองครักษ์ต่างพยักหน้าเห็นด้วย
ดูท่าทางของเสือโคร่งตัวนี้แล้ว เห็นชัดว่ามันกลัวพวกเขาจะทำร้ายองค์ชายน้อย!
พวกเขารู้ว่าอวิ๋นเจิงเป็นบิดาของเด็กน้อยและไม่มีทางทำร้ายเด็ก แต่เสือโคร่งตัวนี้ไม่รู้เรื่องนั้น!
เมื่อเห็นทหารองครักษ์ของอวิ๋นเจิงมีท่าทีราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ เจียเหยากับฉีฉีเก๋อก็อดหัวเราะคิกคักไม่ได้