เสียงระเบิดกึกก้องที่ดังขึ้นอย่างฉับพลันทำให้ทหารบนกำแพงเมืองสะดุ้งตกใจ
เปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้า ส่องประตูเมืองจนสว่างจ้า กำแพงบริเวณประตูเมืองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เศษซากประตูเมืองที่ปลิวกระจายทำให้ทุกคนเบิกตากว้าง
ทหารเฝ้าประตูหลายสิบคนที่อยู่ใกล้ถูกแรงระเบิดซัดกระเด็นไป
ทหารแคว้นต้าเยวี่ยไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ต่างพากันตะลึงงัน
นี่มันสิ่งใดกัน?
เหตุใดจึงน่ากลัวยิ่งกว่าสายฟ้าฟาดจากสวรรค์?
พวกเขาไม่เห็นกองทัพศัตรูนำอาวุธโจมตีเมืองมาด้วยสักหน่อย!
ประตูเมืองพังลงเช่นนี้แล้วหรือ?
ทุกคนตกตะลึงจนลืมโจมตีโยวจิ่วและคนอื่น ๆ ไปเสียสนิท
“ทิ้งโล่! หนีเร็ว!”
โยวจิ่วตะโกนลั่น
ฉวยโอกาสในช่วงเวลานี้ ทั้งสิบคนรีบทิ้งโล่ แล้วออกวิ่งหนีสุดชีวิตไปยังความมืดทั้งสองฟาก
เมื่อวิ่งไปไกลแล้ว หลายคนก็กลิ้งเกลือกกับพื้นเพื่อดับไฟที่ลุกไหม้บนตัว
“สังหาร!”
ทันทีที่แสงไฟสว่างขึ้น ฉินชีหู่ก็ควบม้านำหน้าพุ่งเข้าไปยังประตูเมือง
“สังหาร!”
กองทัพอาภรณ์โลหิตที่อยู่เบื้องหลังฉินชีหู่ต่างกรูกันตามไป
ถึงยามนี้ ทหารแคว้นต้าเยวี่ยบนกำแพงเมืองจึงได้สติกลับมาจากความตื่นตะลึง
“ยิงธนู!”
“เร็วเข้า ยิงธนู!”
“ขว้างลงไป! ขว้างใส่พวกมันให้หนัก!”
นายกองและพันกองบนกำแพงเมืองต่างตะโกนก้องตามกัน
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของเหล่าแม่ทัพ ทหารที่เพิ่งรู้สึกตัวก็เริ่มระดมยิงธนูลงมาจากกำแพงเมือง
“เคร้ง เคร้ง...”
ลูกธนูหลายดอกพุ่งเข้าใส่เกราะของฉินชีหู่
แต่ฉินชีหู่สวมเกราะถึงสองชั้น ภายใต้เกราะเกล็ดหนักยังมีเกราะห่วงเหล็กอีกชั้น ลูกธนูที่ทหารทั่วไปยิงมาจึงไม่อาจทำอันตรายเขาได้