หลายวันต่อมา กองทัพที่อวิ๋นเจิงนำทัพก็เข้าสู่เขตฉางอวี่อย่างเป็นทางการ
ด้วยอานิสงส์จากการที่พวกเถียนจงซิ่นเคยนำทัพกวาดล้างพื้นที่นี้มาแล้วครั้งหนึ่ง พวกเขาจึงไม่ถูกโจมตี และเข้าสู่เมืองแรกที่พวกเขาผ่านในเขตฉางอวี่ได้อย่างราบรื่น
แน่นอน ด้วยขบวนทัพอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ คนทั่วไปย่อมไม่กล้าโจมตีพวกเขา
ระหว่างพักฟื้น พวกเขาระดมเกวียนและล่อมาได้เป็นจำนวนมาก
เมื่อมีเกวียนและล่อช่วยขนส่ง การเคลื่อนย้ายปืนใหญ่ของพวกเขาก็สะดวกขึ้นมาก
ทว่าอวิ๋นเจิงนำปืนใหญ่ติดตัวมาเพียง 100 กระบอก
ปืนใหญ่ที่เหลือถูกทิ้งไว้ที่เมืองเป่ยเซียง ให้ฟ่านสยงเป็นผู้ใช้งาน
พวกเขาต้องรักษาเมืองเป่ยเซียงเอาไว้ ทั้งยังต้องคุ้มกันความปลอดภัยของอ่าวทางเหนือ ป้องกันไม่ให้กองทัพศัตรูอ้อมไปขึ้นฝั่งจากพื้นที่ที่พวกเขาไม่รู้จัก แล้วเคลื่อนทัพทางบกเข้าสู่อ่าวทางเหนือเพื่อเผาเรือรบของพวกเขา
นอกจากนี้ ยังต้องกวาดล้างพื้นที่โดยรอบเมืองเป่ยเซียงด้วย
อวิ๋นเจิงยังคงใช้มาตรการเหล็กอันเข้มงวด หากพื้นที่ใดต่อต้าน ผู้คนในรัศมี 10 ลี้จะถูกสังหารจนสิ้น!
อวิ๋นเจิงเพิ่งเข้าเมืองได้ไม่นาน หลินจี้ก็เข้ามารายงานว่า “กราบทูลฝ่าบาท เถียนจงซิ่นส่งคนกลับมารายงานว่า เขานำทัพยึดเมืองเฮยไหล่ได้แล้ว ทหารใต้บังคับบัญชาบาดเจ็บล้มตายกว่า 60 นาย สังหารศัตรูได้ 600 คน และจับเป็นเชลยได้กว่า 2,000 คน...”
นี่นับเป็นเมืองที่สามแล้วที่เถียนจงซิ่นนำทัพยึดได้ในเขตฉางอวี่
เพราะหยวนฉางเจิ้งระดมกำลังหลักทั้งหมดไปประจำการที่เมืองสุสะ กำลังป้องกันของเมืองอื่น ๆ จึงอ่อนแอยิ่ง
แม้ดูเผิน ๆ แล้ว ผู้รักษาเมืองเหล่านั้นจะมีจำนวนหลายพันคน ทว่าความจริงแล้ว คนเหล่านั้นแทบทั้งหมดเป็นชาวบ้านที่สมัครใจเข้าร่วมตามราชโองการ