เมื่อเห็นสายตาคาดหวังของโหวซื่อไค อวิ๋นเจิงจึงเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ
“สามแคว้นทางใต้ยามนี้ยอมถวายดินแดนและสวามิภักดิ์ต่อต้าเฉียนของข้าครบถ้วนแล้ว”
“ภายหน้า ราชสำนักจะเร่งพัฒนาดินแดนของสามแคว้นอย่างเต็มกำลัง”
“ผลผลิตของสามแคว้นก็อุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก ในบรรดานั้นมีสิ่งของมากมายที่พวกเราต้องการ”
“แต่การขนส่งสิ่งของจากสามแคว้นมาที่นี่ต้องเดินทางไกล ต้นทุนสูงเกินไป!”
“ดังนั้น ข้าจึงคิดจะสร้างท่าเรือใกล้ปากแม่น้ำหลีเจียง”
“เจ้าสามารถจัดตั้งกองเรือพาณิชย์ ขนส่งสิ่งของจากสามแคว้นหรือจากทางใต้ไปขายในพื้นที่ทางเหนือของแม่น้ำฉีเจียง หากมีสิ่งใดที่ราชสำนักต้องการ ราชสำนักก็จะซื้อจากเจ้าจำนวนมาก”
“แต่มีข้อหนึ่ง สิ่งของที่ราชสำนักซื้อจากเจ้า อย่าหวังว่าจะทำกำไรได้มากมาย...”
อวิ๋นเจิงอธิบายความคิดของตนให้โหวซื่อไคฟังอย่างละเอียด
การขนส่งทางทะเล!
ภายหน้าราชสำนักย่อมต้องเร่งพัฒนาการขนส่งทางทะเลอย่างเต็มกำลัง
อย่าว่าแต่พวกเขายังสร้างรถไฟไม่สำเร็จเลย ต่อให้สร้างรถไฟได้แล้ว การขนส่งทางทะเลก็ยังต้องพัฒนาอย่างเต็มกำลัง
การขนส่งทางทะเลไม่เพียงช่วยลดต้นทุนการขนส่งสิ่งของได้อย่างมหาศาล ภายหน้ายังสามารถเปิดการค้ากับต่างแดนได้อีกด้วย ทั้งเพิ่มรายรับจากภาษีให้ราชสำนัก และช่วยให้อุตสาหกรรมต่อเรือเติบโตอย่างรวดเร็ว
หากโหวซื่อไคคิดจะทำกำไรจากเขามากเกินไป ย่อมเป็นไปไม่ได้
อย่างมากเขาก็ให้โหวซื่อไคได้กำไรเพียงพอเป็นค่าเหนื่อยเท่านั้น
แต่ขอเพียงโหวซื่อไคพัฒนาการขนส่งทางทะเลให้สำเร็จ เมื่อเปิดการค้ากับต่างแดนในภายหน้า เขาก็จะช่วงชิงความได้เปรียบไว้ก่อน อีกทั้งยังสามารถทำกำไรมหาศาลจากการซื้อขายสิ่งของอื่น ๆ ได้ด้วย