เมื่อมองกองทัพศัตรูบนเนินดินเตี้ย ๆ ไกลออกไป ปาตาน แม่ทัพใหญ่ใต้บัญชาของป๋อลวนอ๋องเสียนขวาก็มีสีหน้างุนงงอยู่บ้าง
เผชิญหน้ากับกองทัพใหญ่ของพวกเขาที่กำลังเคลื่อนเข้าประชิด ทหารม้าต้าเฉียนกลุ่มนั้นกลับดูเกียจคร้านถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
มองปราดเดียวก็รู้ว่าผิดปกติ!
หลังสั่งให้กองทัพที่กำลังเคลื่อนพลหยุด ปาตานก็ออกคำสั่งทันทีว่า “ส่งหน่วยสอดแนมสองกลุ่ม อ้อมเนินดินข้างหน้าไปตรวจดูทางซ้ายขวา ดูว่าศัตรูซุ่มกำลังไว้หรือไม่!”
เนินดินเตี้ย ๆ บดบังทัศนวิสัยของปาตาน เขาจึงมองไม่เห็นสถานการณ์ด้านหลังเนินเลย
“ขอรับ!”
ไม่นาน หน่วยสอดแนมสองกลุ่มก็พุ่งออกจากขบวน แยกไปทางซ้ายและขวา มุ่งหน้าเข้าใกล้เนินดิน
อวิ๋นเจิงคาดเดาเจตนาของอีกฝ่ายได้ จึงยังคงสั่งให้ทุกคนไม่ต้องตอบสนองใด ๆ
ดูสิ!
อยากดูก็ดูไปตามสบาย!
อย่างไรเสียฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
กว่าพวกเขาจะมองเห็นชัดเจน ฟ้าก็คงมืดลงพอดี
เมื่อเห็นอวิ๋นเจิงนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างกับไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น ทุกคนก็อดเลื่อมใสอยู่ในใจไม่ได้
ศัตรูประชิดอยู่ตรงหน้า แต่อวิ๋นเจิงยังสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้!
ความสุขุมเยือกเย็นของเขาชวนให้ผู้คนเลื่อมใสยิ่งนัก
ไม่นาน หน่วยสอดแนมของเป่ยหวนทั้งสองกลุ่มก็อ้อมไปถึงปีกซ้ายและขวาของพวกเขา แล้วตรวจดูบริเวณโดยรอบจนทั่ว
เมื่อเห็นสถานการณ์ชัดเจนแล้ว หน่วยสอดแนมทั้งสองกลุ่มก็รีบควบม้ากลับไปรายงาน
“ไม่มีทหารซุ่มหรือ? มีคนอยู่ราวสองพันเท่านั้นหรือ?”
เมื่อได้ฟังรายงานจากหน่วยสอดแนม ปาตานก็ยิ่งฉงน
ไม่มีทหารซุ่มหรือ?