ยามเช้า
“อะไรนะ?”
“พูดอีกครั้ง!”
เซินฉงกระชากเสื้อทหารคนสนิทที่มาแจ้งข่าว ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็ง
ท่าทางราวกับแทบอยากจับทหารคนสนิทกลืนลงท้องทั้งเป็น
ทหารคนสนิทไม่รู้ว่าถูกเซินฉงทำให้ตกใจ หรือภาพที่เห็นเมื่อเช้าทำให้หวาดผวากันแน่ จึงเอ่ยเสียงสั่นว่า “ทะ...ท่านแม่ทัพ ศพของคนพวกนั้นยังอยู่ในกระโจม ท่าน...ท่านไปดูเถิด...”
เซินฉงสะบัดมือปล่อยทหารคนสนิท ก่อนพุ่งออกจากกระโจมใหญ่ด้วยใบหน้าเย็นเยียบ
ไม่นาน เซินฉงก็มาถึงหน้ากระโจมหลังหนึ่ง ซึ่งมีทหารจำนวนมากล้อมอยู่
เมื่อเห็นเซินฉงมา ทหารนอกกระโจมต่างพากันหลีกทางอย่างหวาดหวั่น
เซินฉงก้าวเข้าไปในกระโจม
ทหารกว่ายี่สิบคนในนั้นสิ้นใจไปนานแล้ว ทุกคนศีรษะเอียงพับ เห็นได้ชัดว่าถูกบิดคอหัก
ภายในกระโจมไม่มีร่องรอยการต่อสู้แม้แต่น้อย แม้แต่ฟางแห้งที่ทหารบางคนใช้คลุมกายกันหนาวก็ไม่มีร่องรอยว่าถูกขยับ
เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ถูกบิดคอหักขณะหลับ
ใบหน้าเซินฉงเขียวคล้ำ เขากัดฟันเข้าไปตรวจดูศพ
เป็นดังที่คาด คอของศพเหล่านั้นอ่อนยวบ
ศพยังไม่แข็งตัวเต็มที่ คงถูกลอบสังหารในช่วงครึ่งหลังของกลางดึก
เซินฉงหน้าเขียวคล้ำ แววตาเปี่ยมด้วยจิตสังหาร เขาออกจากกระโจมมุ่งหน้าไปยังกระโจมอีกหลังทันที
เป็นไปตามคาด ทหารกว่ายี่สิบคนในกระโจมอีกหลังล้วนถูกบิดคอหักเช่นกัน
เมื่อตรวจนับแล้ว พบว่าทหารในกระโจมกว่าสามสิบหลังถูกโจมตี
วิธีการเหมือนกัน ศพก็ยังไม่แข็งตัวเต็มที่เช่นกัน
เพียงคืนเดียว พวกเขาสูญเสียคนไปราวเจ็ดร้อยคน!
แต่พวกเขากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของกองทัพศัตรู
“ใครก็ได้!”
เซินฉงกำหมัดแน่น ตะโกนเสียงดังด้วยความโศกแค้น “ไปพาตัวนายกองลาดตระเวนมาให้ข้า!”