เมื่อกลับถึงที่พักชั่วคราว อวิ๋นลี่ฟาดฟันดาบกลางหิมะอย่างบ้าคลั่ง เพื่อระบายโทสะในใจ
น่าขายหน้า!
น่าขายหน้าเกินไปแล้ว!
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาไม่เคยต้องอับอายถึงเพียงนี้
เขารู้อยู่แล้วว่าการมาฟู่โจวครานี้ต้องถูกอวิ๋นเจิงเล่นงาน แต่ไม่คิดเลยว่าจะถูกหลอกจนยับเยินเช่นนี้
ทั้งมอบเงิน มอบเสบียง มอบที่ดิน…
เช่นนี้เขายังเรียกว่ารัชทายาทได้อีกหรือ?
เขามันตัวโง่งมที่ถูกหลอกเอาเงินชัด ๆ!
ช่างน่าแค้นนัก!
น่าแค้นยิ่งนัก!
ยิ่งอวิ๋นลี่คิดก็ยิ่งเดือดดาล เลือดลมในกายพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อย ๆ
“พรวด…”
เมื่อเลือดลมพลุ่งขึ้นจู่โจมหัวใจ ในที่สุดอวิ๋นลี่ก็ฝืนไว้ไม่อยู่ พ่นโลหิตออกมาเป็นสาย
ร่างของอวิ๋นลี่โงนเงน เกือบล้มคะมำลงกับพื้น
เคราะห์ดีที่ในชั่วขณะที่ร่างกำลังทรุด อวิ๋นลี่แทงกระบี่ลงบนพื้น แล้วอาศัยแรงพยุงจากกระบี่ยาวคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น
“องค์รัชทายาท!”
องครักษ์ใกล้ชิดหลายคนร้องขึ้นอย่างลนลาน ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามา
“ไสหัวไปให้หมด…”
อวิ๋นลี่คำรามเสียงต่ำ พลางยกมือเช็ดโลหิตตรงมุมปากอย่างลวก ๆ
เขาไม่อยากให้ผู้ใดเห็นสภาพอันน่าเวทนาของตน
เขาเป็นถึงรัชทายาทแห่งราชสำนัก อย่างไรก็ต้องรักษาหน้าตาไว้บ้าง
เมื่อเห็นอวิ๋นลี่อยู่ในสภาพเช่นนี้ องครักษ์ใกล้ชิดหลายคนก็ไม่รู้ว่าจะถอยออกไปหรือเข้าไปประคองดี ได้แต่จับจ้องเขาด้วยความกระวนกระวาย
“ไสหัวไป!”
อวิ๋นลี่คำรามเสียงต่ำอีกครั้ง ดวงตาจ้องมองคนเหล่านั้นอย่างดุดัน
เมื่อเห็นท่าทางเหี้ยมเกรียมของอวิ๋นลี่ เหล่าองครักษ์ใกล้ชิดก็ไม่กล้าลังเลอีก รีบถอยออกไปอย่างระมัดระวัง
มือข้างหนึ่งของอวิ๋นลี่กุมหน้าอก อีกข้างกำด้ามกระบี่แน่น เขากัดฟันข่มเลือดลมที่พลุ่งพล่านในกายอย่างสุดกำลัง