อวิ๋นเจิงรับรายงานด่วนมา
เมื่อเห็นเนื้อหาในรายงาน สีหน้าของอวิ๋นเจิงก็เผยรอยยิ้มขึ้นเช่นกัน
“พวกเขามาได้ไม่ถูกเวลาเลยกระมัง?”
อวิ๋นเจิงยิ้มพลางมองฮ่องเต้เหวิน
อ๋องหนานเจ้าและอ๋องอวี้หนานส่งทูตมายังเมืองหลวงต้าเฉียน เพื่อถวายหนังสือยอมจำนน
“เหตุใดจึงไม่ถูกเวลา? ถูกเวลาอย่างยิ่ง!”
ฮ่องเต้เหวินหัวเราะเสียงกังวาน “มู่ซุ่น ร่างราชโองการ! ให้เขียนว่าเรากำลังตรวจเยี่ยมเมืองหลวงแห่งใหม่ จึงมีรับสั่งให้ถังซู่ส่งคนคุ้มกันทูตของอ๋องหนานเจ้าและอ๋องอวี้หนานมายังเมืองหลวงแห่งใหม่ที่มณฑลจวี่โจว ให้พวกเขาได้ชมเมืองหลวงแห่งใหม่ของต้าเฉียนด้วย!”
ตรัสกับมู่ซุ่นจบ ฮ่องเต้เหวินก็หันไปมองอวิ๋นเจิง “สั่งให้จ้าวหลิวเหลียงกับคนอื่น ๆ พักอยู่ที่หลินเจียงชั่วคราว! ถึงเวลานั้นให้ทูตจากทั้งสองแคว้นได้ประจักษ์แสนยานุภาพของต้าเฉียนด้วย!”
ฮ่องเต้เหวินยิ้มจนหุบปากไม่ลง
ดีเหลือเกิน!
เป็นไปตามที่บุตรทรพีผู้นี้คาดไว้จริง ๆ
เมื่อเจียวลู่ถวายแผ่นดินยอมสวามิภักดิ์ หนานเจ้าและอวี้หนานก็เริ่มนั่งไม่ติดเช่นกัน
ดินแดนสามแคว้น ล้วนกลับคืนสู่ต้าเฉียน!
แม้สำหรับต้าเฉียนในยามนี้ ที่ดินของอวี้หนานและหนานเจ้าจะเล็กน้อยเหลือเกิน
แต่ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีจักรพรรดิองค์ใดบ้างที่รังเกียจว่าดินแดนของตนกว้างใหญ่เกินไป?
ฟังคำของฮ่องเต้เหวินแล้ว อวิ๋นเจิงก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ
เอาเถิด!
เจ้าคนแก่ผู้นี้จะเริ่มโอ้อวดอีกแล้ว!
ช่างเถิด!
ทำตามความปรารถนาของเขาก็แล้วกัน!
ให้ทูตทั้งสองแคว้นได้เห็นอานุภาพปืนใหญ่ประจำเรือ ทั้งยังให้พวกเขากลับไปถ่ายทอดเรื่องนี้แก่ประมุขแคว้นของตน
ต่อไปหากไม่มีธุระ ก็ยังสามารถล่องเรือรบไปแถบนั้นได้บ้าง
ในเมื่อยอมสวามิภักดิ์แล้ว ก็อย่าก่อเรื่องอีก!