วันรุ่งขึ้น อวิ๋นเจิงไม่ได้ไปค่ายใหญ่ใต้
หลังมอบหมายเรื่องคัดเลือกผู้มีฝีมือให้เสิ่นลั่วเยี่ยนแล้ว อวิ๋นเจิงก็นำคนมุ่งหน้าไปยังค่ายใหญ่เหนือ
วันนี้อวิ๋นเจิงจงใจสวมเกราะชุบทองของตนเป็นพิเศษ
จากสถานการณ์ในยามนี้ ดูท่ามีโอกาสไม่น้อยที่จะดึงฮั่วกู้มาเป็นพวก
ต่อจากนี้ก็ต้องไปดูผู้บัญชาการค่ายใหญ่เหนือผู้นี้เสียหน่อย
เขาสืบถามมาแล้ว ลู่ซิงผู้รับผิดชอบฝึกทหารเกณฑ์ที่ค่ายใหญ่เหนือ เป็นเพียงนายทหารชั้นห้าขั้นเอก
ตำแหน่งนายทหารชั้นนี้นับว่าเป็นตำแหน่งในกองทัพราชวงศ์ต้าเฉียนที่มีระดับเหลื่อมล้ำกันมากที่สุด
นายทหารบางคนมียศสูงถึงขั้นสามขั้นเอก
บางคนกลับมียศเพียงขั้นห้าขั้นรอง
ค่ายใหญ่เหนือตั้งอยู่ห่างจากประตูทิศเหนือของซั่วฟางไปราว 20 ลี้ เช่นเดียวกับค่ายใหญ่ใต้ของอวิ๋นเจิง ล้วนเป็นค่ายชั่วคราว
เมื่อทราบว่าอวิ๋นเจิง อ๋องจิ้งเป่ยเดินทางมาถึง ลู่ซิงก็รีบนำคนออกมาต้อนรับ
ลู่ซิงมีอายุราว 30 ปี ดูกำยำแข็งแรงไม่น้อย
“ข้าน้อยลู่ซิง คารวะท่านอ๋อง!”
แม้ลู่ซิงจะไม่รู้จักอวิ๋นเจิง แต่ก็ไม่ได้สงสัยในฐานะของเขา
เพียงเห็นเครื่องแต่งกายของอวิ๋นเจิง ก็เพียงพอจะบ่งบอกฐานะแล้ว
“ไม่ต้องมากพิธี ไม่ต้องมากพิธี”
อวิ๋นเจิงโบกมือ กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ข้ามาโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า ขอแม่ทัพลู่โปรดให้อภัยด้วย”
“ท่านอ๋องกล่าวหนักไปแล้ว!”
ลู่ซิงกล่าวอย่างเกรงอกเกรงใจ “เชิญท่านอ๋องด้านใน!”
“แม่ทัพลู่ไม่ต้องเกรงใจ”
อวิ๋นเจิงโบกมือ ยิ้มพลางกล่าว “กล่าวตามตรง วันนี้ข้ามาหาความรู้จากแม่ทัพลู่”
“หาความรู้?”
ลู่ซิงมองอวิ๋นเจิงอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงสิ่งใด