กลางดึก ประตูเมืองชิงอี้เปิดออก
กองกำลังจำนวนมากทยอยออกจากเมือง ตามเส้นทางที่อิ่นจื๋อวางแผนไว้ล่วงหน้า มุ่งไปตามทางสายเล็กซึ่งเชื่อมชิงอี้กับโหลวชง ก่อนหลบหนีไปยังโหลวชงอย่างรวดเร็ว
คืนนี้เดินทัพเร่งด่วนตลอดทั้งคืน พรุ่งนี้ค่อยเพิ่มความเร็วอีกหน่อย ก่อนฟ้าสางมะรืนนี้ พวกเขาน่าจะไปถึงโหลวชงได้
เมื่อกองทัพศัตรูไหวตัว พวกเขาก็น่าจะไปถึงโหลวชงและสมทบกับกองกำลังที่ล่าถอยจากเมืองจวิ้นแล้ว
จากนั้นจึงค่อยถอยไปทางเขตไป๋ซาน
นี่คือทางรอดเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขา!
อิ่นจื๋อฝืนร่างกายที่เจ็บป่วยขึ้นขี่ม้า แม้จะทรมาน แต่เพื่อเอาชีวิตรอด เขาจำต้องอดทน
หลายครั้งอิ่นจื๋อเกือบพลัดตกจากหลังม้า ยังดีที่ทหารคนสนิทเข้าพยุงไว้ได้ทัน
เมื่อรู้ว่าอิ่นจื๋อเกือบตกม้าหลายครั้ง เท่อจี๋ก็หมดความอดทน ควบม้ามาข้างกายอิ่นจื๋ออย่างรวดเร็ว “ท่านแม่ทัพใหญ่ ให้ข้าผูกท่านไว้กับข้า จะได้ไม่ตกจากม้า...”
“ได้!”
อิ่นจื๋อไม่ได้คิดอะไรมาก รีบรับคำทันที
เขาฝืนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ
แต่พวกเขาหยุดไม่ได้
ยิ่งเสียเวลาไปอีกหนึ่งเค่อ พวกเขาก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น
ไม่นานนัก พวกเขาก็หาเข็มขัดผ้าสองเส้นมาผูกเท่อจี๋กับอิ่นจื๋อไว้ด้วยกัน
ก่อนกระตุ้นม้า เท่อจี๋ยังไม่ลืมกล่าวกับอิ่นจื๋อว่า “ท่านแม่ทัพใหญ่ อดทนอีกสักหน่อย ข้าจะนำทหารม้าคุ้มกันท่านไปพักที่โหลวชงก่อน...”
“อืม...”
อิ่นจื๋อตอบเสียงอ่อนระโหย
“สั่งทหารม้าทุกคน ตามข้าคุ้มกันท่านแม่ทัพใหญ่!”
เท่อจี๋ออกคำสั่งแล้วหนีบท้องม้า พาอิ่นจื๋อทะยานออกไป