คัดลอกฎีกา ส่งไปยังซั่วเป่ย?
สีหน้าอวิ๋นลี่แปรเปลี่ยนเล็กน้อย เขามองฮ่องเต้เหวินด้วยความสงสัยเต็มใบหน้า “เสด็จพ่อ... ทรงหมายความว่าอย่างไร?”
ฮ่องเต้เหวินทอดพระเนตรอย่างเย็นชา สีหน้าเยียบเย็นพลางตรัสเสียงเข้ม “เราจะบอกเจ้าลูกอกตัญญูผู้นั้นว่า ในเมื่อมันรบเก่งนัก ก็จงไปสู้กับแคว้นอวี่เสีย มีความสามารถอันใดมาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ราชสำนัก?”
«มันสู้กับแคว้นอวี่ ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ มันก็ยังเป็นวีรบุรุษแห่งต้าเฉียน!»
«แต่หากสู้กับราชสำนัก ต่อให้มันชนะ มันก็จะเป็นกบฏชั่วชั่วกาล!»
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!
อวิ๋นลี่พลันกระจ่างแจ้ง รีบกล่าวอย่างประจบเอาใจ «ลูกจะคัดลอกฎีกาฉบับนี้แทนเสด็จพ่อเดี๋ยวนี้!»
«ไม่ต้องรีบร้อน ยามนี้เราไม่มีอารมณ์เขียนหนังสือ!»
ฮ่องเต้เหวินยกพระหัตถ์ห้ามอวิ๋นลี่ ทรงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนมีรับสั่งอีกครั้ง «อีกเรื่องหนึ่ง จงลอบส่งคนไปปล่อยข่าว บอกว่าเหล่าลิ่วสั่งให้คนเร่งสร้างเรือรบที่ซั่วเป่ย เตรียมยกทัพไปโจมตีแคว้นอวี่ เพื่อล้างแค้นให้ชาวบ้านทั้งสามจวิ้นแห่งอวี้โจว!»
เมื่อได้ฟังรับสั่งของฮ่องเต้เหวิน ดวงตาอวิ๋นลี่พลันเป็นประกาย
«เสด็จพ่อจะทรงใช้กระแสความเห็นของราษฎรกดดันเขาหรือ?»
อวิ๋นลี่เข้าใจพระประสงค์ของฮ่องเต้เหวินอย่างรวดเร็ว
«อืม»
ฮ่องเต้เหวินพยักหน้าเบา ๆ «เราต้องการให้ราษฎรทั่วหล้ารู้ว่า ที่เขาสร้างเรือรบก็เพื่อไปโจมตีแคว้นอวี่! หากวันหน้าเขากล้าบุกโจมตีราชสำนักทางทะเล ย่อมถูกชาวบ้านทั่วหล้าประณาม และสูญเสียใจราษฎร!»
«เสด็จพ่อทรงมองการณ์ไกล ลูกเลื่อมใสยิ่งนัก!»
อวิ๋นลี่มองฮ่องเต้เหวินด้วยความเลื่อมใสเต็มใบหน้า
เขาถูกแผนการนี้ของฮ่องเต้เหวินทำให้ตื่นตะลึงอย่างแท้จริง