หลายคนกำลังคุยกันอย่างคึกคัก ในจำนวนนั้นมีหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นว่า "พวกเธอว่า เราจะแจ้งป้าบ้านใหญ่ดีไหม ให้เขารู้ว่ามีลูกนอกสมรสคนนี้"
อีกคนหนึ่งพูดขึ้นว่า "อย่าพูดเลยเถอะ ป้าบ้านใหญ่สุขภาพไม่ค่อยดี ถ้าโกรธจนป่วยขึ้นมา พวกเรารับผิดชอบไม่ไหว"
ป้าอีกคนพูดขึ้นว่า "กระดาษจะห่อไฟได้ที่ไหนกัน คนเขามาอยู่ในโรงของเราแล้ว เห็นหน้ากันทุกวัน อยากปิดก็ปิดไม่มิดหรอก"
"พวกเธอรู้ได้ยังไงว่าป้าบ้านใหญ่ไม่พอใจลูกนอกสมรสคนนั้น ปู่ย่าบ้านใหญ่สองคนอยากหาคนดูแลตอนแก่ ก็มีคนพร้อมอยู่ตรงนี้ไง"
"ลูกนอกสมรสก็เป็นลูกของตัวเอง ยังไงก็ไว้ใจได้กว่าคนนอกดูแลแก่เฒ่ากันเยอะ"
จยาจางซื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็นึกขึ้นได้ว่า ถ้าลูกนอกสมรสคนนั้นมา พี่เย่ก็ไม่ต้องพึ่งพาตงซวี่ดูแลยามแก่แล้ว งั้นยังจะช่วยเหลือตระกูลเจียพวกเขาแบบนี้อยู่หรือเปล่า
จะให้ลูกนอกสมรสคนนั้นอยู่ในโรงนี้ไม่ได้ ต้องไล่มันออกไป ไม่งั้นถ้าเย่จงเหอกลับไปจำลูกนอกสมรสที่ไม่รู้มาจากไหนนั่นได้จริง ๆ ตงซวี่จะทำยังไง
แล้วดวงตากลมเล็ก ๆ ของนางก็กลิ้งไปมา คิดว่าให้ป้าบ้านใหญ่ไล่ลูกนอกสมรสนั่นออกไปก็จบเรื่อง