เย่จงไห่ได้ยินเย่จงเหอบอกว่าน้าชายเล็กเสียชีวิตแล้ว ยิ่งรู้สึกเศร้าใจหนักขึ้น เมื่อกี้แค่ดวงตาแดงก่ำ ตอนนี้น้ำตาไหลอาบหน้าต่อหน้าต่อตาแล้ว
หลังจากเย่จงไห่สงบอารมณ์ลงได้ เขาก็พูดว่า "ผมคิดว่าน้าชายเล็กของผมยังมีชีวิตอยู่ ผมคิดจะพาท่านมารับใช้ดูแลให้สุขสบายเสียอีก
น้าชายเล็กอายุแก่กว่าผมแค่ไม่กี่ปี ตอนเด็ก ๆ น้าชายเล็กเป็นคนเลี้ยงดูผมเอง
หลังจากน้าชายเล็กพลัดหลงหายไป ทั้งครอบครัวเราหากันอยู่นาน แต่ต่อมาหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ปู่และพ่อของผมเลยยอมแพ้
ต่อมาเพราะสงคราม บ้านเกิดถูกระเบิด ลุงคนรองและลุงคนสามก็ตาย ทั้งคู่ จากนั้นก็อพยพหนีภัยมาที่กรุงปักกิ่ง พ่อผมก็ตาย เหลือผมอยู่คนเดียวทั้งบ้าน"
เย่จงเหอไม่รู้จะปลอบใจผู้ชายตัวโตที่ร้องไห้เละเทะขนาดนี้ยังไงดี
ทำได้แค่มองเขาอยู่เงียบ ๆ
ป้าบ้านใหญ่พูดกับเขาว่า "จงเหอ พี่ชายแกมีเรื่องทุกข์ใจอัดอั้นอยู่ในใจไม่ยอมพูดออกมา มีเรื่องอะไรก็ไม่มีใครปรึกษา ตอนนี้ดีแล้ว มีแกเป็นน้องชาย ต่อไปพวกแกก็จะได้คอยเกื้อกูลกันได้"
แล้วก็หันไปพูดกับเย่จงไห่ว่า "พี่เย่ แกก็อย่าเศร้าไปเลย น้าชายเล็กถึงจะไม่อยู่แล้ว แต่พวกเราพี่น้องยังอยู่ด้วยกันไง ขอแค่เราเลี้ยงดูน้องชายให้ดี ๆ น้าชายเล็กก็จะปลื้มใจแล้ว"