เย่จงเหอพูดจบกลาง ๆ แล้วก็ต้องเปลี่ยนใจ เพราะจากนี้ไปเขาคือเย่จงเหอแล้ว
เตรียมจะดูว่ากระเป๋าสะพายที่ร่างเดิมทิ้งไว้ให้มีอะไรติดตัวมาบ้าง
ยังไม่ทันได้แกะกระเป๋า ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว: "ยินดีต้อนรับสู่ระบบไม่ยอมอดตาย ระบบของเราจะให้บริการเจ้าของสถิตอย่างเต็มที่"
เย่จงเหองงไปครู่หนึ่ง จากนั้นแววตาก็เต็มไปด้วยความดีใจ คนข้ามเวลาที่ไม่มีของแถมติดตัวแบบนี้ไม่ได้แล้วนี่นา
ถึงจะไม่มีของแถม เขาก็ยังมั่นใจว่าด้วยประสบการณ์ที่มากกว่าเดิมหลายสิบปี จะใช้ชีวิตในยุคนี้ได้อย่างสบาย ๆ
ยิ่งตอนนี้ของแถมมาแล้วด้วย งั้นก็แทบจะทะยานขึ้นจากจุดเดิมได้เลย
เขากระแอมเสียงหนึ่งแล้วถาม: "ระบบ ชื่อแกฟังดูแปลกดีนะ มีอะไรบ้างล่ะ?"
เสียงกลไกของระบบดังขึ้น: "อย่ามาแบบไม่มีประสบการณ์แบบนี้สิ ฉันอยู่ไปในหัวแกแล้ว แกยังต้องพูดออกมาอีกเหรอ อยากให้คนมองว่าแกบ้าหรืออยากให้เขาจับไปผ่าดู"
ชาติก่อนเขาเป็นคนที่ยึดมั่นในหลักวัตถุนิยมและไม่มีพระเจ้า แต่ตอนนี้ก็ไม่คิดจะพูดถึงวิทยาศาสตร์แล้ว ข้ามเวลามาก็ข้ามแล้ว ระบบก็มีแล้ว
ยังจะพูดเรื่องวิทยาศาสตร์อีกทำไม
เย่จงเหอจึงคิดในหัว: "ระบบ แกมีไว้ทำอะไร แล้วฉันมาที่นี่ได้ยังไง"
เสียงกลไกของระบบดังขึ้นอีกครั้ง: "ระบบนี้สามารถรับประกันได้ว่าเจ้าของสถิติจะไม่อดตายด้วยวิธีต่าง ๆ
ส่วนเรื่องที่แกมาได้ยังไง แกลืมไปแล้วหรือว่าแอปสุดท้ายที่แกเปิดก่อนหมดสติคืออะไร"
เย่จงเหอถึงนึกได้ว่าก่อนจะหมดสติ เขากำลังจะสั่งอาหารเดลิเวอรี และแอปที่เปิดก็คือ "ไม่ยอมอดตาย" นั่นเอง
เขาไม่คิดจะไปกังวลเรื่องที่มาอีกแล้ว ยังไงก็กลับไปไม่ได้ แล้วกลับไปทำไม ให้ใช้ชีวิตเหมือนเดิมอ้วน ๆ อยู่เฉย ๆ รอวันตาย หรือจะมาอยู่ในยุคนี้ดีกว่า
ด้วยประสบการณ์ที่มากกว่าหลายสิบปี ในเมืองหลวงหาซื่อหยวนสักหลัง หาภรรยาที่รู้จักดูแลสามีสักคน ไม่ดีกว่าอยู่ในยุคหลังอีกหรือ
ส่วนเรื่องจะทำเพื่อชาติเพื่อประชาชน เขาบอกว่าเขาไม่มีความสามารถ และอย่าประเมินความสามารถของประเทศต่ำเกินไป
แค่แสดงสิ่งที่แตกต่างจากคนอื่นออกมานิดเดียว ก็จะถูกแจ้งความ แล้วก็ถูกเชิญไปกินชา
ดังนั้นเย่จงเหอจึงคิดว่าใช้ชีวิตของตัวเองไปดีกว่า ชาติก่อนชีวิตคู่ไม่มีความสุข ดังนั้นสิ่งที่เขาต้องการก็คือเมีย ลูก และเตียงอุ่น ๆ
เย่จงเหอถามต่อในหัว: "ระบบ ที่แกบอกว่ารับประกันว่าเจ้าของสถิติจะไม่อดตายน่ะหมายความว่ายังไง"
ระบบ: "ก็หมายความตามตัวอักษร ถ้าแปลให้เข้าใจก็คือ ต่อให้โยนแกไปในทะเลทราย ระบบก็ยังรับประกันได้ว่าแกจะไม่อดตาย"
เย่จงเหอถาม: "แล้วไงต่อ"
ระบบ: "อะไรแล้วไงต่อ"
เย่จงเหอ: "แกถามว่าอะไรแล้วไงต่ออีก ฉันเป็นคนข้ามเวลา ถ้ายังอดตายได้อีก ฉันสู้ไปหาต้นไม้คอโค้งผูกคอตายให้จบ ๆ ไปดีกว่า"
ระบบ: "แกยังอยากได้อะไรอีก"
เย่จงเหอ: "ดูระบบของคนอื่นสิ มีทั้งเช็คอิน มีทั้งพื้นที่ มีทั้งปลูกผัก มีทั้งสกิลเต็มไปหมด
แล้วของแกล่ะ?"
ระบบ: "ฉันไม่มี"
เย่จงเหอด่า: คำตอบของแกมันช่างห้วนและแข็งกระด้างจริง ๆ
เย่จงเหอ: "แล้วฉันจะเอาแกไว้ทำไม ส่งฉันกลับไปสิ แน่ใจได้เลยว่าแกเป็นคนพาฉันมา ไม่งั้นฉันจะไปร้องเรียนแก"
ระบบ: "ไปเถอะ ถ้าแกหาที่ร้องเรียนได้ก็เชิญร้องเรียนได้เลย"
เย่จงเหอ ".........."
เขาโกรธจนอยากจะด่าแม่
เอาล่ะ ยอมรับชะตากรรมเถอะ ระบบห่วย ๆ แบบนี้มันก็ถอดใจแล้ว เขาจะทำอะไรได้
เย่จงเหอ: "ระบบ พูดมาว่าแกให้อะไรได้บ้าง มีดีกว่าไม่มี ของขวัญมือใหม่ต้องมีสักอันสิ"
ระบบ: "ไม่มีของขวัญ"
เย่จงเหอ: "........."
ไม่มีนี่ก็ไม่มีนั่น ทั้งหมดเป็นผลิตภัณฑ์ไร้ค่า
ระบบ: "ระบบนี้จะให้เงินหนึ่งหยวนทุกวัน รวมถึงอาหารมูลค่าหนึ่งหยวนด้วย"
เย่จงเหองงไปครู่หนึ่ง: "หนึ่งหยวน แล้วก็อาหารหนึ่งหยวน ระบบแกเป็นบ้าหรือเปล่า แกบอกฉันว่าของมูลค่าหนึ่งหยวนรับประกันได้ว่าไม่อดตายเหรอ
แกเป็นระบบปลอมชัด ๆ แกไม่ควรชื่อว่าระบบไม่ยอมอดตาย แต่ควรชื่อว่าเซลส์แมนของยมราช"
ระบบ: "........."
ระบบ: "เจ้าของสถิติ แกสมองไม่ดีหรือไง ตอนนี้แกอยู่ในยุคไหน"
เย่จงเหอ: "ปี 1958 แล้วไง"
ระบบ: "ราคาสินค้าตอนนี้เท่าไหร่ เงินเดือนเท่าไหร่"
เย่จงเหอถึงได้ตาสว่าง ยังติดนิสัยคิดแบบเดิม ๆ อยู่ นึกว่าตัวเองยังเป็นเย่เหอใช้ชีวิตในยุคหลังอยู่
ตอนนี้เขาเป็นเย่จงเหอแล้ว ปี 1958 ตอนนี้หน่วยเงินยังเป็นสลึงกับบาทอยู่ รายได้เดือนละ 30 หยวนถือเป็นคนมีรายได้สูงแล้ว
เย่จงเหอ: "ระบบ ขอโทษนะ เข้าใจแกผิดไป ยังไงแกก็เป็นระบบที่ดี แกแนะนำต่อเลย"
ระบบ: "นอกจากอาหารและเงินที่ให้ทุกวันแล้ว ทุกวันที่ 1 ของเดือน ของที่ให้จะเพิ่มเป็นสามเท่า และยังมีกล่องของขวัญชีวิตมูลค่าสิบหยวนให้อีก
ทุกวันที่ 1 ของปี ของที่ให้จะเพิ่มเป็นสิบเท่า และยังมีกล่องของขวัญปีใหม่อีกด้วย"
เย่จงเหอ: "ในกล่องของขวัญมีอะไรบ้าง"
ระบบ: "กล่องของขวัญชีวิต แกคิดว่ามีอะไรล่ะ"
เย่จงเหอ: "เอาล่ะ ถือว่าฉันถามไปก็เท่านั้น"
แต่ไม่นานเย่จงเหอก็นึกปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้: "ระบบ ของกับเงินที่แกให้ทุกวัน เอาไว้ที่ไหน ไม่ใช่ว่าจะโผล่มาจากอากาศเฉย ๆ หรอกนะ"