# ตอนที่ 310 — พระราชโองการลงมา ยกสู่กิจิ๋ว (ตอน 3)
เดิมทีตามที่ซุนเจินคาดคะเนไว้ อย่างน้อยต้องคอยจนสิ้นศึกกิจิ๋วแล้ว เขาจึงจะมีโอกาสได้เลื่อนขึ้นเป็นเปี๋ยปู้ซือหม่า(1) มิได้คาดเลยว่าราชโองการเลื่อนตำแหน่งจากราชสำนักจะลงมาเร็วถึงเพียงนี้ ครั้นฟังราชโองการจบ เขาก็คำนับลงอีกครั้งแล้วลุกขึ้น รับราชโองการมาด้วยความเคารพ เสมียนราชสำนัก(2)ผู้นำราชโองการมายิ้มแล้วกล่าวว่า "ท่านซือหม่า ขอแสดงความยินดีด้วย ขอแสดงความยินดีด้วย" ซุนเจินตอบว่า "ราชทูตมาแต่ไกล ลำบากตรากตรำในการนำราชโองการมา" เสมียนราชสำนักล้วงจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ กล่าวว่า "ข้ามีจดหมายส่วนตัวฉบับหนึ่งจะมอบให้แก่ท่าน" ซุนเจินเงยหน้าขึ้นมองเสมียนราชสำนักผู้นี้แวบหนึ่ง เห็นเขายิ้มหยีตา จึงคิดในใจว่า "จดหมายส่วนตัวหรือ" แล้วยื่นมือออกไปรับมา เสมียนราชสำนักผู้นี้ตบแขนเขาเบา ๆ กล่าวอย่างสนิทสนมว่า "ท่านซือหม่าเป็นขุนพลผู้ห้าวหาญใต้บัญชาขุนพลฮองฮูสง ทั้งยังเป็นวีรชนผู้เลื่องชื่อแห่งมณฑลของเรา บัดนี้จะตามขุนพลฮองฮูสงยกไปตีเตียวก๊กแห่งกิจิ๋วทางทิศประจิม คิดดูก็ย่อมต้องสร้างความชอบอันใหญ่หลวงยิ่งกว่าเดิมได้ บางทีไม่นานนัก ท่านกับข้าก็คงได้พบกันอีกในท้องพระโรง"
วาทะที่ว่า "ไม่นานนัก ท่านกับข้าก็คงได้พบกันอีกในท้องพระโรง" นี้ เป็นการสรรเสริญซุนเจินโดยอ้อม สื่อนัยว่าครั้นสิ้นศึกแล้ว บางทีซุนเจินก็คงได้รับเรียกเข้ารับราชการในราชสำนัก ซุนเจินพิศวงยิ่งนัก คิดในใจว่า "ข้ากับเสมียนราชสำนักผู้นำราชโองการมานี้ไม่เคยรู้จักมักคุ้นกันมาก่อนเลย เหตุไฉนเขาจึงนอบน้อมต่อข้าถึงเพียงนี้" สังเกตได้ว่าเสมียนราชสำนักผู้นี้เมื่อครู่เอ่ยคำว่า "มณฑลของเรา" จึงถามว่า "ราชทูตก็เป็นชาวอิจิ๋วด้วยหรือ"