ตอนที่ 815 — กองทัพเมืองกังเหลงเคลื่อนพล ชีจิ๋วระอุ รออยู่ที่โลหยาง หมายชิงอิจิ๋ว (ตอน 4)
ด้วยข่าวยืนยันว่าทางที่ว่าการเมืองกังเหลงและศาลาว่าการเมืองตันเสียต่างระดมกำลังเตรียมศึกแพร่สะพัดมากขึ้นเรื่อย ๆ หาใช่แต่เหล่าบัณฑิตในมณฑลชีจิ๋วเท่านั้นที่รู้ว่าซุนเจินจะยกทัพไปแฮผี ถึงเพียงชาวบ้านก็ได้ยินกิตติศัพท์นี้แล้ว
ผู้มีดวงตาเห็นการณ์ไกลล้วนรู้ดี ว่าซุนเจินมุ่งหมายสิ่งอื่นหาใช่สุรา การยึดแฮผีเป็นเพียงข้ออ้าง จุดประสงค์ที่แท้จริงคือ ‘ช่วงชิงความเป็นใหญ่ในชีจิ๋ว’
เมื่อสงครามปะทุ ชีจิ๋วทั้งมณฑลล้วนสุ่มเสี่ยง หรืออาจกล่าวได้ว่าแน่นอนที่จะตกอยู่ในเปลวเพลิงศึก เพื่อเอาชีวิตรอดในสงครามที่กำลังย่างกราย เหล่าบัณฑิตจึงพากันเลือกข้าง หากเลือกข้างถูกต้อง เมื่อสิ้นศึก ก็ยังคงตีระฆัง ใช้ภาชนะสัมฤทธิ์หุงหาอาหาร อยู่ท่ามกลางม่านแพรและเรือนโถงโอ่อ่าดังเดิม
ทว่าราษฎรหาอาจทำเช่นนั้นได้ไม่
พวกเขาไม่มีทางเลือก ได้แต่ทุ่มเทสุดกำลังหาทางช่วยตนเอง เพื่อเอาชีวิตรอดเมื่อภัยสงครามมาเยือน บ้างตัดสินใจเมื่อยามศึกมาถึง จับกลุ่มกันหลบหนีเข้าป่าเขา หนองน้ำใกล้เคียง บ้างไปวิงวอนต่อผู้มีอำนาจในท้องถิ่น หวังให้เปิดทางให้เข้าไปหลบภัยในป้อมค่าย บ้างผ่านเรื่องยุ่งเหยิงมามาก กลับด้านชาหมดสิ้นความรู้สึก หมดแรงคิดอะไรอีก ได้แต่ปล่อยไปตามยถากรรม ยังมีผู้ไม่ยอมสิ้นชีพในชนบท กลับเห็นว่านี่คือโอกาสเดิมพันชีวิตไขว่คว้าหนทางเบื้องหน้า หรือวิ่งไปยังอำเภอ กระทั่งจวนผู้ว่าการ ขอเข้าร่วมกองทัพอย่างแข็งขัน หรือสมัครเข้าเป็นกองกำลังส่วนตัวตามตระกูลใหญ่ ได้เป็นทหารประจำตัวพวกเขา
กล่าวโดยสรุป ในเดือนอ้าย ปีชูผิงที่สองนี้ โดยไม่รู้ตัว นับแต่ชนชั้นบัณฑิตลงไปถึงราษฎร มณฑลชีจิ๋วพลันเดือดพล่าน
ขณะที่เหล่าบัณฑิตวิพากษ์ถึงสถานการณ์ได้เปรียบเสียเปรียบระหว่างซุนเจินกับโตเกี๋ยม ต่างมิลืมที่จะเอ่ยถึงซุนเกี๊ยนและอ้วนสุด ฝ่ายโตเกี๋ยมเองก็มิได้ลืมอ้วนสุด และได้ส่งทูตไปยังเมืองโลหยางอีกครั้ง ส่วนซุนเจินนั้น ย่อมไม่ลืมซุนเกี๊ยนเช่นกัน