รุ่งเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เฉิงเจียเดินทางเข้าไปยังจวนเจ้าเมืองเพื่อเข้าพบคารวะซุนเจิน
เขาไม่ปิดบังสิ่งใดเลย แจ้งเรื่องที่หลี่หูไปเยือนบ้านเมื่อวานและมีเจตนาซื้อตัวเขาให้ซุนเจินทราบ
ซุนเจินไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย เอ่ยเย้า “เมื่อคืนวาน อวี๋ตู๋นำเรื่องนี้บอกแก่ข้าแล้ว”
เฉิงเจียชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยด่าพลางหัวเราะ “ไอ้เฒ่าชั่ว! ท่านอ๋องให้ข้าคอยจับตาดูเขา แต่เขากลับมาจับตาดูข้าเสียเอง!”
ซุนเจินหัวเราะเสียงดังลั่น พลางกล่าวแก่เฉิงเจียว่า “เมื่อครู่เจ้าเอ่ยว่า หลี่หูทั้งยกสาวงามให้ ทั้งมอบทรัพย์สินให้ ข้าคิดว่าเพียงแค่นี้คงไม่พอที่จะซื้อใจเจ้าได้”
“ท่านอ๋องหมายความว่า?”
“เจ้าก็ถือเป็นบัณฑิตผู้มีชื่อในแคว้นจ้าวและเว่ย หากคิดจะซื้อใจท่าน เพียงแค่นางงามคนหนึ่งกับทรัพย์สินเล็กน้อยจะพอได้อย่างไร?”
“เช่นนั้น?”
“รอจังหวะเหมาะสม เจ้าค่อยเรียกเอาของสองสิ่งจากหลี่หู”
“สิ่งใดบ้าง?”
“ให้ปลายังสู้สอนวิธีจับปลาไม่ได้ ตระกูลจ้าวมั่งคั่ง ร้านค้าของตระกูลมีอยู่ทั่วทั้งแคว้นและเมือง เจ้าควรขอร้านค้าสักหนึ่งสองแห่ง ตั้งตัวรับทรัพย์ นั่นไม่สุขสบายกว่าหรือ?”
เฉิงเจียเห็นดีด้วย พลางพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า กล่าวว่า “ไม่ปิดบังท่านอ๋อง ข้าน้อยก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน”
“เจ้ามีชื่อเสียงโด่งดังในแคว้นจ้าว แต่จนบัดนี้ก็ยังมิได้รับการเสนอชื่อเป็นเซี่ยวเหลียน ข้าแต่เดิมคิดว่าปีหน้าจะให้จื้อไฉและกงไจ่ช่วยร้องขอจ้าวเซี่ยง เสนอชื่อเจ้าเป็นเซี่ยวเหลียน แต่พูดตามตรง จ้าวเซี่ยงผู้มาใหม่คนนี้ ข้าไม่เคยรู้จักมักคุ้นกันมาก่อน ไม่มีทางได้มาซึ่งมิตรภาพ จึงไม่มั่นใจนัก เจ้าควรฉวยโอกาสนี้ขอเซี่ยวเหลียนจากตระกูลจ้าว ด้วยอิทธิพลของตระกูลจ้าว การให้เจ้าได้เซี่ยวเหลียนในแคว้นจ้าวนั้นง่ายดุจพลิกฝ่ามือ” ซุนเจินหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ด้วยฐานะของตระกูลจ้าว ไม่เพียงจะได้เซี่ยวเหลียนมาให้เจ้าง่ายดายเท่านั้น แม้แต่จะได้ตำแหน่งเซี่ยวเหลียนหลางให้เจ้า ก็มิใช่เรื่องยาก”
นครจ้าวมีประชากรไม่ถึงสองแสนคน ทุกสองปีเสนอเซี่ยวเหลียนหนึ่งคน เมื่อสองปีก่อน เซี่ยวเหลียนตกเป็นของหานตานหรง ปีนี้ยังไม่มีการเสนอ ผ่านปีนี้ไป ปีหน้าก็เสนอได้อีก