เว็บไซต์เฟยซู่จงเหวิน โดเมนภาษาจีนเพียงคลิกเดียวก็เข้าได้
ผู้ที่เอ่ยวาจาห้ามปราม คือเอี๊ยงมี่ ขุนนางตำแหน่งจงหลางเจียงใต้บังคับบัญชาของกุยกี
กุยกีคว้าดาบหันกลับมามองเอี๊ยงมี่ เอ่ยถามว่า “มีอะไรจะไม่ได้บ้าง?”
เอี๊ยงมี่กล่าว “ท่านนายพล ไท่เว่ยท่านเอี๊ยงเป็นคนซื่อตรงทึ่มทื่อ ไม่รู้จักกาลเทศะ จึงได้ทำให้ท่านเคืองโกรธ แต่ท่านเอี๊ยงหาใช่ผู้ใดไม่ เป็นถึงเสาหลักที่เหล่าขุนนางทั่วหล้าให้ความเคารพนับถือ เป็นหัวหน้าของหมู่เสนาอำมาตย์ หากท่านโกรธฆ่าเขาเสีย ข้าน้อยเกรงว่าจะนำความมัวหมองมาสู่เกียรติยศชื่อเสียงของท่านได้”
เกียรติยศชื่อเสียงเป็นสิ่งใดกัน? กุยกีนั้นพื้นเพเป็นหัวขโมยลักม้า เมื่อหันมาเป็นทหารก็สังหารผู้คนดั่งฟางล้ม ในสายตาของเขานั้น มีเพียงทรัพย์สมบัติและอำนาจวาสนา หาได้เคยรู้จัก “เกียรติยศชื่อเสียง” ว่ามีรูปร่างหน้าตาเช่นใดไม่ หากเขายังใส่ใจกับ “เกียรติยศชื่อเสียง” จริงแล้ว ก็คงไม่กล้าฉุดรั้งเหล่าไท่เว่ยอย่างเอี๊ยงเปียวไว้ในค่ายทหารของตน อีกทั้งยังลุกขึ้นมาก่อกบฏสู้รบกับลิฉุยตามอำเภอใจโดยปราศจากราชโองการ
กุยกีตวาดว่า “ก็แค่ไอ้แก่เฒ่าตายด้านคนหนึ่ง ฆ่าทิ้งเสียก็จบ! จะเกียรติยศชื่อเสียงอันใดกัน แล้วพ่อเอ็งต้องเดือดเนื้อร้อนใจอะไรด้วยหรือ?”
เอี๊ยงมี่ยิ้มประจบประแจงพลางกล่าวว่า “ที่ท่านกล่าวมาก็ถูกต้องนัก แต่อย่างที่ท่านว่า ไท่เว่ยท่านเอี๊ยงก็หาใช่อื่นไกล เป็นเพียงบัณฑิตอาวุโสผู้หนึ่งเท่านั้น ต่อให้ท่านจะฆ่าเขา ก็หาได้เกิดประโยชน์ใดแก่ท่านไม่... ข้าน้อยเห็นอันว่า สู้ผ่อนปรนละเว้นแก่เขาสักครั้งน่าจะดีกว่า”
กุยกีพูดอย่างดุดันว่า "มันยั่วโทสะข้า ข้าอัดอั้นความโกรธเต็มอก ถ้าไม่ฆ่ามัน ก็ไม่สาแก่ใจ!" พลางยกดาบก้าวเข้าไป เล็งไปที่ลำคอของเอี๊ยงเปียว ทำท่าจะฟันลงมา
เอี๊ยงเปียวนั่งตรงอยู่บนเบาะ มั่นคงไม่หวั่นไหว เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาจ้องตรงไปที่กุยกี หาได้มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อยไม่
ในยามคับขัน เอี๊ยมี่มิอาจใส่ใจสิ่งใด รีบสาวเท้าเข้าไป ฉุดรั้งแขนของกุยกีไว้ วิงวอนด้วยความทุกข์ร้อนว่า "ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพ อย่าได้ทำเลย อย่าได้ทำเลยขอรับ"