ตอนที่ 804 — ยามทิวารวบรวมพยัคฆ์หมาป่าประลองยุทธ ยามราตรีงานเลี้ยงให้ถือตามอาญาศึก
ซุนเฉิง งักจิ้น เตียวหยุน เล่าเติ้ง ตันเต้า เฉินเปา และแม่ทัพนายกองอีกมากมายพากันมาถึงโดยลำดับ แฮหัวหลานและนายทหารผู้รับผิดชอบพระธรรมนูญศึกกับบัญชีกิตติมศักดิ์ก็ทยอยมาถึงก่อนหลัง เจียงฉินกับนายทหารคนอื่นๆ ที่ถูกย้ายไปประจำการในกองทัพทำนาก็มาหมดสิ้น ในบรรดานายทหารทั้งหมดที่ถูกเรียกตัว สวี่จ้งมาถึงช้าที่สุด ยามที่เขามา ซุนเจินมิได้ยืนรออยู่หน้าประตูจวนอีกต่อไปแล้ว หากแต่นั่งอยู่บนโถงใหญ่ร่วมกับซุนเฉิง งักจิ้น เล่าปี่ และคนอื่นๆ เรียบร้อยแล้ว
เตียนอุยด้านนอกเดินเข้ามารายงานว่า “ท่านแม่ทัพสวี่มาถึงขอรับ”
——เมื่อหลายปีก่อน สวี่จ้งเคยฆ่าคนตาย ซุนเจินจึงตั้งชื่อแซ่ใหม่ให้เขาโดยเรียกว่า ‘เจียงเสี่ยน’ ครั้นถึงคราวอภัยโทษครั้งใหญ่ของราชสำนักครั้งก่อน ซุนเจินฉวยโอกาสส่งชื่อของเขาขึ้นไปเบื้องบน ตอนนี้เขาได้กลับไปใช้แซ่เดิมแล้ว แต่เพราะชื่อเดิมที่ว่า ‘จ้ง’ นั้นฟังดูไม่ ‘สง่างามพอ’ เขาจึงยังคงใช้ ‘เสี่ยน’ เป็นชื่อดังเดิม
สวี่จ้งถือเป็นแม่ทัพคนสำคัญที่ซุนเจินมอบหมายภารกิจให้มากที่สุดตลอดมา บัดนี้ถึงจะมีซุนเฉิง งักจิ้น ซึ่งมีฐานะทัดเทียมกับเขา แต่หากจะกล่าวถึงบารมีในหมู่ทหารแล้ว ทั้งสองผู้นี้ก็ยังสู้เขาไม่ได้ อย่างพวกตันเต้า เฉินเปา เป็นต้น บ้างเป็นทหารเก่าในสังกัดของเขา บ้างก็ยังขึ้นตรงต่อเขาอยู่ในยามนี้ ต่อให้เป็นนายทหารที่มิเคยอยู่ใต้บังคับบัญชาโดยตรง ก็ล้วนเคยอยู่ภายใต้การบัญชาของเขาในยามศึกมาก่อน ด้วยเหตุนี้ พอได้ยินว่าสวี่จ้งมาถึง ตั้งแต่ซุนเจินลงไปจนถึงซุนเฉิง งักจิ้น กระทั่งเตียวหยุน เล่าเติ้ง ตันเต้า เฉินเปา และนายทหารทั้งปวงที่อยู่ ณ ที่นั้นล้วนลุกขึ้นยืนถ้วนหน้า
สวี่จ้งเป็นคนพูดน้อยแต่เดิม ยิ่งคุมทัพมาหลายปี ก็ยิ่งสงบนิ่งลุ่มลึก เขาถอดรองเท้าอยู่นอกโถง เดินขึ้นโถงโดยใส่เพียงถุงเท้า เงยหน้าขึ้นเห็นซุนเจินลุกขึ้นยืนต้อนรับ ก็เร่งรุดไปกลางโถง คุกเข่าคำนับแล้วเอ่ยว่า “ผู้น้อยมาช้า เหตุใดอาจือนายท่านต้องลุก”
“ข้ารู้ว่าเอ็งมีภารกิจทางทหารยุ่งเหยิงนัก การมาช้าจึงเป็นเรื่องปกติ …ลุกขึ้นเถิด นั่งลง”