ซุนเจินบอกกล่าว เฉินอี๋ช่วยขัดเกลาสำนวน เพียงชั่วครู่สารก็เสร็จ
ซุนเจินสั่งคนให้นำสารไปมอบแก่คนจากจวนผู้ตรวจการที่ถูกจับกุม พร้อมกำชับนายทหารชั้นผู้น้อยให้เขานำสารนี้กลับไปให้โตเกี๋ยม
คนจากจวนผู้ตรวจการที่ถูกจับได้รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด ยังจะกล้าลงใต้ต่อไปอีกหรือไร จึงว่าง่ายปฏิบัติตามคำสั่งของซุนเจิน นำสารของซุนเจินกลับไปยังจวนผู้ตรวจการที่อำเภอตันเสีย นายทะเบียนของจวนพบเขาเข้า สภาพหัวกระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าขาดวิ่น ต่างพากันตกตะลึง ไต่ถามจนกระจ่าง จึงรู้ว่าเขาถูกเมืองกังเหลงจับตัว แล้วถูกส่งกลับมาเพื่อนำสารมาให้โตเกี๋ยม จึงรีบพาเขาไปเข้าเฝ้าโตเกี๋ยม
โตเกี๋ยมกำลังก้มตัวอยู่บนโต๊ะในห้องโถงเพื่อดูแผนที่เมืองแฮผี เนื่องจากสายตาสั้น ศีรษะของเขาแทบจะชิดติดกับแผนที่ ได้ยินข้ารับใช้ชั้นผู้น้อยมารายงานว่า ผู้ส่งสารที่จะไปยังเมืองตานหยางและเมืองอื่นๆ ถูกเมืองกังเหลงจับตัว และซุนเจินมีสารส่งมา จึงสั่งให้ยื่นสารเข้ามา
โตเกี๋ยมหยิบสารมาไว้ในมือ นำซองปิดผนึกของสารมาแนบชิดกับดวงตา เห็นบนนั้นเขียนไว้ว่า “ซุนเจินเขียนสารมายังโต๋ก๋ง ถามสารทุกข์สุกดิบ” บนซองปิดผนึกไม่มีชื่อตำแหน่งทางราชการของซุนเจินและโตเกี๋ยม ชัดเจนว่าสารของซุนเจินฉบับนี้ไม่ได้เขียนขึ้นในฐานะข้าราชการ
โตเกี๋ยมลอบคิด “'ถามสารทุกข์สุกดิบ' รึ? เจ้าส่งทหารเข้ามาในเมืองกังเหลง ข้าจะมีสารทุกข์สุกดิบที่ดีได้อย่างไร?” แกะซองปิดผนึก นำกระดาษสารออกมา คลี่ดู