เว็บไซต์เฟยซู่จงเหวิน โดเมนภาษาจีนเข้าถึงได้ในคลิกเดียว
ทว่า หยางเฟิ่งมิใช่เพราะคำพูดของจงฮิว จึงได้เกิดความห่างเหินกับลิฉุยแล้วหรือ?
เหตุใดในยามที่เตียวเปาก่อกบฏ กองทัพของกุยกีจวนจะบุกรุกเข้าค่ายของลิฉุยซึ่งตกอยู่ในอันตราย หยางเฟิ่งกลับไม่เสียดายชีวานำไพร่พลออกรบเบื้องหน้า และสุดท้ายกลับสกัดกองทัพของกุยกีไว้ภายนอกค่ายได้เล่า? นั่นก็ยังคงเป็นเพราะคำพูดของจงฮิวนั่นเอง
ย้อนกลับไปขณะที่กุยกีโจมตีค่าย
หลังจากที่ลิฉุยจับกุมเล่าเหียบมายังค่ายแล้ว เขาให้เล่าเหียบอาศัยอยู่ในค่ายชั้นนอก ค่ำคืนนี้กุยกีบุกโจมตีค่าย เพราะมีเตียวเปาเป็นไส้ศึก การโจมตีจึงดุเดือดยิ่ง ลูกธนูพุ่งลงมาดั่งห่าฝน หน้าไม้ที่มีระยะยิงไกลนั้นส่งผลให้มีลูกธนูบางดอกพุ่งเข้าไปยังกระโจมที่ประทับของเล่าเหียบ
เตียวเวิน จงฮิว ติงชง หยางฉี หวงฝู่ลี่ และเสนาบดีทั้งหลายที่ยังคงติดตามรับใช้เล่าเหียบอยู่ ต่างก็รีบรุดมายังกระโจมที่ประทับเพื่อปกป้องพระองค์ ครั้นเห็นสภาพนั้นก็พากันตื่นตระหนก เล่าเหียบเองก็ทรงมีพระพักตร์ซีดเผือด ประทับคุกเข่าบนเบาะ นิ่งแน่นิ่งดั่งหุ่นไม้
อย่างไรเสีย ต่อให้ผ่านศึกสงครามมามาก เล่าเหียบก็ยังทรงเป็นเพียงวัยรุ่น เมื่ออันตรายอยู่ตรงหน้า จึงอดไม่ได้ที่จะจนปัญญาคิดหาทางออกมิได้ และบังเกิดความหวาดกลัว
ในยามคับขันสุดขีดนี้ จงฮิวจึงลุกขึ้นยืนตรงและกราบทูลเล่าเหียบว่า “ขอพระองค์ทรงหลบภัยชั่วคราว กระหม่อมจะออกไปขอกำลังหนุนมาถวาย”
เล่าเหียบทอดพระเนตรลูกธนูที่ปักอยู่บนพื้น หางขนยังสั่นไหวไม่หยุด ทรงได้สติ แล้วตรัสถามจงฮิวว่า “กำลังหนุน? ที่ใด?”
จงฮิวจึงเอ่ยนามหยางเฟิ่งขึ้น แล้วทูลว่า “หยางเฟิ่งห้าวหาญ มีชื่อเสียงทางความกล้าหาญมาแต่ก่อน กระหม่อมขออาสาถ่ายทอดพระเสาวนีย์ เรียกตัวเขามาปกป้องพระองค์”
ยามนั้น ไม่เพียงแต่หยางเฟิ่ง ต่อให้จงฮิวจะทูลว่าผู้ใดหรือสิ่งใดสามารถมาช่วยเหลือได้ เล่าเหียบก็คงจะทรงหมายมั่นดั่งคนตกน้ำคว้าเชือก รีบดำรัสสั่งให้เขาไปเรียกมา จึงตรัสว่า “ดี ดี! ท่านรีบไปถ่ายทอดพระเสาวนีย์เถิด!”