แล้วเหตุใดเตียวหุยจึงผิดหวังยิ่งนัก?
เหตุผลง่ายนัก นอกเมืองเอี้ยงเต๊กยามนี้กลับเหลือเพียงกองทัพของลุยปู้กับตันหลานเท่านั้น เตียวเลี้ยวได้ถอนทัพไปแล้ว
แล้วเหตุใดเตียวเลี้ยวจึงถอนทัพ และถอนทัพไปเมื่อใด?
แท้จริงแล้ว ครั้นซุนเจินยกทัพเข้าสู่เขตเองฉวน ตามรายทางไม่ว่าเอี๋ยนเซี่ยน เองเอี๋ยง หรือที่อื่น กองกำลังซึ่งเตียวเลี้ยวทิ้งไว้ล้วนพากันหลบหนีเมื่อได้ยินข่าว ต่างหลั่งไหลไปยังเอี้ยงเต๊ก นำข่าวศึกนี้มาแจ้งแก่เตียวเลี้ยว เมื่อทราบข่าว เตียวเลี้ยวก็ตกใจจนหน้าถอดสี เขาเป็นแม่ทัพผู้ชาญฉลาด ข้อได้เปรียบในการตีเองฉวนที่ซีจื้อไฉวิเคราะห์ให้ซุนเจินฟังนั้น เขาก็ตระหนักดีไม่แพ้กัน กล่าวคือ เขาคิดได้ในทันทีว่า เมื่อซุนเจินยกมาเช่นนี้ ตนย่อมมิอาจต้านได้ อีกทั้งการตายในสนามรบของซุนเกี๊ยนนั้น เขาก็เป็นผู้ออกอุบาย เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างซุนเจินกับซุนเกี๊ยน และคำร่ำลือจากทหารที่ถอยมาจากเอี๋ยนเซี่ยนและเองเอี๋ยงว่า "กองทัพของท่านเจิ้นตงประกาศจะล้างแค้นให้ซุนเกี๊ยน" เขาก็ยิ่งหวาดหวั่นประหวั่นพรั่น นึกกลัวว่าหากพ่ายศึก ซุนเจินจะต้องประหารเขาไม่ละเว้นเป็นแน่ ดังนั้นเขาจึงกระวนกระวายใจ ครุ่นคิดอยู่ในกระโจมเป็นนาน สุดท้ายคิดในใจว่า "ท่านเจิ้นตงซุนเกรงขามทั่วหล้า ยามนี้ทัพของเขามาถึงเองฉวน ข้าย่อมมิใช่คู่ต่อสู้เป็นแน่ ส่วนกองกำลังของลุยปู้และตันหลาน เมื่อทัพเจิ้นตงมาถึง ข้ามิอาจหวังพึ่งความช่วยเหลือจากทั้งสองได้ เกรงว่าพวกเขาจะเร่งหลบหนีไปในทันที กลับกลายเป็นถ่วงข้าอยู่เบื้องหลังเสียด้วยซ้ำ!" จึงตัดสินใจฉับพลัน "ยามนี้กลยุทธ์ชั้นเลิศ แทนที่จะรอให้ทัพเจิ้นตงมาถึงแล้วแย่งทางหนีกับกองกำลังของลุยปู้และตันหลาน สู้ข้าถอนทัพก่อนที่ทั้งสองจะล่วงรู้ข่าวนี้เสียจะดีกว่า! ก็ถือว่าทิ้งให้ทั้งสองคนนั้นคอยสกัดทัพให้ข้าแล้วกัน!"