ค่ายทหารสองหมื่นกว่าคน ใช่ว่าจะสร้างเสร็จในวันเดียวได้ เพียงงานขั้นต้นอย่างการตัดไม้ใกล้ ๆ และขนดิน ก็ต้องใช้เวลาพอสมควรจึงจะแล้วเสร็จ ฉะนั้น วันรุ่งขึ้น ค่ายของลิโป้ก็ยังคงตั้งไม่แล้วเสร็จ
วันนี้หลังเที่ยงไปได้ไม่นาน ณ ค่ายของซุนเกี๊ยนซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือของเมือง เป็นดั่งที่ซุนเกี๊ยนว่าไว้เมื่อวันก่อน ได้ยินเพียงเสียงกลองศึกและแตรดังขึ้น ประตูค่ายเปิดกว้าง ทหารราบของกองทัพซุนกลุ่มหนึ่ง ถือธงปักข้อความว่า 'เสี่ยวเว่ยซุน' นำหน้าออกมาเป็นแถวเรียงหนึ่งจากค่าย ตรงอ้อมผ่านจุดตัดระหว่างทิศเหนือและทิศตะวันตกของเมือง ไปยังที่ตั้งค่ายของลิโป้ซึ่งอยู่ห่างจากทิศตะวันตกของเมืองไปสามลี้ แล้วหยุดท้ารบ
ลิโป้ทราบข่าวแล้วออกมาด้วยตนเอง มองดูแถวทหารของกองทัพซุนกลุ่มนี้ เห็นว่ากองกำลังนี้ประมาณหนึ่งถึงสองพัน ล้วนเป็นทหารราบ ได้วางรูปแบบการรบไว้ ประกอบเป็นขบวนสี่เหลี่ยม ในขบวนนั้นมีเสียงกลองปรับรูปแบบและเสียงคำสั่งของนายทหารดังออกมา ทหารราบหลายพันนายของกองทัพซุน หากมองเพียงผิวเผิน ขบวนที่วางก็ดูเข้าท่าดี อาวุธของทหารแนวหน้าก็ประณีตดี
แต่เอ่ยมาเถิด ซุนเกี๊ยนมิได้สั่งให้ซงเซียมและซุนฝูยกพลที่ 'อ่อนแอ' ไปท้ารบหรอกรึ?
เหตุใดกองทัพซุนกลุ่มที่ออกไปท้าทายนี้ ดูแค่ลักษณะกองทัพ กลับมิได้ดูแย่นักเล่า?
เหตุผลนั้นเรียบง่าย
ประการหนึ่ง สิ่งที่เรียกว่า 'อ่อนแอ' มิได้หมายความว่าต้องเป็น 'คนแก่และคนอ่อนแอ' เท่านั้น 'อ่อนแอ' นี้เป็นคำเปรียบเทียบกับ 'ทหารชั้นยอด' 'ความอ่อนแอ' มิใช่ว่าจะต้องเป็นผู้ที่อ่อนแอเท่านั้นจึงจะเรียกว่าอ่อนแอ จิตใจขลาดกลัว ฝีมือการรบไม่ดีพอ และอื่น ๆ สิ่งเหล่านี้ก็อาจเรียกได้ว่าอ่อนแอเช่นกัน ฉะนั้น หากมองเพียงภายนอก 'อ่อนแอ' ก็อาจดูไม่เลวก็เป็นได้
ลองคิดดูเถิด ซุนเกี๊ยนตั้งใจจะแสร้งพ่ายแพ้เพื่อให้ลิโป้ลำพองใจ หากเช่นนั้นกองทัพที่ซงเซียมและซุนฝูส่งออกมาท้ารบนั้น เป็นไปตามความหมายผิวเผินของ 'อ่อนแอ' จริง ๆ คือ ล้วนแต่เป็นคนแก่ยังแก่ คนเด็กยังเด็กเล่า ก็ย่อมจะ 'เสแสร้ง' จนออกนอกหน้าเกินไป ลิโป้ย่อมไม่หลงกล