เหอหยงมาเยือนครานี้ แท้จริงแล้วเป็นผู้แทนของอ้วนเสี้ยว
อ้วนเสี้ยวทะเยอทะยานสูงส่ง มีปณิธานแน่วแน่ที่จะกวาดล้างเหล่าขันที ดังที่กล่าวไว้ก่อนหน้า อิทธิพลของเหล่าขันทีในราชสำนักนั้นใหญ่หลวงนัก หากจะล้างผลาญพวกมันให้สิ้นซาก อาศัยเพียงอ้วนเสี้ยวผู้เดียวย่อมมิอาจสำเร็จ — ตระกูลอ้วนแห่งยีหลำนั้นแม้จะเป็นขุนนางสืบทอดมาหลายชั่วคน แต่ว่าประการหนึ่ง อาศัยเพียงตระกูลอ้วนตระกูลเดียวก็ยากจะทำให้เรื่องนี้สำเร็จได้ ประการที่สอง เครือญาติของอ้วนเสี้ยวที่ดำรงตำแหน่งสูงส่ง รวมถึงเหล่าอาว์พ่อทั้งหลาย ต่างมีท่าทีต่อเหล่าขันทีแตกต่างจากอ้วนเสี้ยวเป็นส่วนมาก พวกเขาปฏิบัติต่อเหล่าขันทีด้วยท่าทางที่ต่างคนต่างอยู่ หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า หรือไม่ก็เข้าหาอำนาจประจบสอพลอ มิได้เป็นศัตรูคู่อาฆาตกับเหล่าขันทีอย่างเด็ดเดี่ยวเช่นหลี่อิงและพรรคพวกบัณฑิตทั้งหลาย ด้วยเหตุนี้ แม้ยามที่ผู้มีชื่อแห่งแผ่นดินถูกคุมขังมากมาย ตระกูลอ้วนก็ยังคงไว้ซึ่งเกียรติยศและทรัพย์สมบัติได้ — เพราะฉะนั้น อ้วนเสี้ยวหากต้องการให้การใหญ่ครั้งนี้สำเร็จ จำเป็นต้องคบหาผู้มีใจร่วมอุดมการณ์ และยิ่งมีสหายร่วมทางที่มีใจมุ่งมั่นและความสามารถมากเท่าใด ก็ยิ่งดีเท่านั้น
ซุนเจินเป็นผู้มีความสามารถ หากแต่เขามีใจร่วมอุดมการณ์หรือไม่? หรืออีกนัยหนึ่ง ต่อให้ซุนเจินมีใจร่วมอุดมการณ์ มีปณิธานกวาดล้างขันทีเช่นกัน แต่เขาจะมีความกล้าหาญพอหรือไม่? ในประเด็นนี้ อ้วนเสี้ยวจำเป็นต้องพิสูจน์ให้แน่ชัด ดังนั้นจึงเชิญเหอหยงมาเยือนซุนเจินด้วยตนเอง เพื่อทดสอบเจตนาที่แท้จริงของเขา
ในรอบยี่สิบปีมานี้ เกิดการกวาดล้างบัณฑิตถึงสองครั้ง บัณฑิตและผู้มีชื่อล้มตายล้างบางตระกูลไปมากมายนับไม่ถ้วน ภาพแห่งโศกนาฏกรรมยังคงแจ่มชัดอยู่เบื้องหน้า หากซุนเจินมิทราบถึงกระแสธารของประวัติศาสตร์ การเชื้อเชิญของอ้วนเสี้ยวอาจทำให้เขาลังเลสองจิตสองใจเช่นซุนฮิวและซีจื้อไฉ ทว่าด้วยเขาล่วงรู้ถึงทิศทางของประวัติศาสตร์ กิ่งมะกอกที่อ้วนเสี้ยวยื่นให้ เขาย่อมต้องรับไว้ มิอาจปฏิเสธ