จุดเปลี่ยนคือกองกำลังองครักษ์สองกองของซุนเจิน
หรือหากกล่าวให้ถูกต้องแล้ว ก็คือองครักษ์ทั้งสองกองนี้ที่รับคำสั่งจากซุนเจิน คุมตัวเชลยสี่ห้าคนมาส่งให้แก่บุนเพ่งและอิกิ๋ม
ในบรรดาเชลยสี่ห้าคนนี้ สองคนคือนายทหารรักษาเมืองแห่งอำเภอโจวและอำเภอเย่เซี่ยนตามลำดับ ส่วนที่เหลือ คนหนึ่งเป็นนายอำเภอแห่งอำเภอโจวซึ่งอ้วนสุดแต่งตั้ง อีกสองคนเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในที่ว่าการอำเภอของอำเภอโจวและเย่เซี่ยนมาแต่เดิม ซึ่งทั้งคู่เป็นบัณฑิตชาวท้องถิ่น
——อำเภอโจวเซี่ยนและอำเภอเย่เซี่ยนล้วนตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอำเภอโลหยาง ที่ว่าการอำเภอโจวเซี่ยนอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอโลหยางกว่าสี่สิบลี้ ส่วนที่ว่าการอำเภอเย่เซี่ยนก็ห่างจากที่ว่าการอำเภอโจวเซี่ยนกว่าสี่สิบลี้เช่นกัน เมืองน่ำเอี๋ยงเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในใต้หล้า มีอำเภอทั้งสิ้นสามสิบเจ็ดแห่ง ในเขตเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองซึ่งอยู่ติดกับเมืองเองฉวนและยีหลำนั้น มีอยู่เจ็ดอำเภอ ในจำนวนนี้ อำเภอที่ติดต่อกับเมืองเองฉวนได้แก่ อำเภอโลหยาง อำเภอโจวเซี่ยน และอำเภอเย่เซี่ยน ทั้งสามนี้
ในการศึกตีน่ำเอี๋ยงครานี้ ซุนเจินได้จำแนกกระบวนการยุทธ์ทั้งหมดออกเป็นสองช่วง
ลำดับแรก เป็นปฏิบัติการช่วงต้น โดยมีเป้าหมายยึดเมืองโลหยางและอำเภออื่น ๆ ให้ได้; ลำดับถัดมา เป็นปฏิบัติการช่วงหลัง มุ่งโจมตีเมืองอ้วนเป็นหลัก
ในช่วงของการรบระยะแรกนี้ ซุนเจินยังได้แบ่งเขตอำเภอหลัวหยางกับอำเภออื่น ๆ ออกเป็นสองสมรภูมิรบ สี่อำเภอที่ประชิดพรมแดนกับเมืองยีหลำ หากตัดอำเภอฟู่หยางซึ่งตั้งอยู่ต่ำสุดและอยู่ในเขตเทือกเขาถงป๋อซานออกไปแล้ว สามอำเภออันได้แก่ตู่หยาง อู้อิน และปี๊หยางนั้น มอบให้ซุนเซ็กรับผิดชอบเข้าโจมตี ส่วนสามอำเภออย่างโลหยาง ชิว และอิปที่ติดกับเมืองเองฉวน ก็ให้กองกำลังของเขาเป็นฝ่ายโจมตี
ปรากฏว่าที่แท้บุนเพ่งและอีกิ๋มแม้จะรบพุ่งมาจนถึงบัดนี้ ก็ยังตีเมืองโลหยางไม่สำเร็จ แต่กองกำลังของไทสูจู้และเอียวฮองกลับสามารถพิชิตอำเภอชิวและอิปได้แล้ว
เชลยเหล่านี้ ล้วนถูกไทสูจู้และเอียวฮองจับกุมมาได้