แฮหัวตุ๋นหาได้มีใจชื่นชมต่อเทียลิบนักไม่ ทว่าเทียลิบนั้นชรากว่ามาก ทั้งมิได้เกิดจากตระกูลขุนนางใหญ่ ทว่าหยั่งรู้น้ำใจคน ลุ่มลึกด้วยเล่ห์กล ต่อแฮหัวตุ๋นขุนพลคนโปรดและเครือญาติของโจโฉเช่นนี้ เขากลับถ่อมตนออมชอมเสมอมา หัวเราะตอบว่า “ก็เพราะเหตุที่กองทัพเราใช้กำลังมานาน ครั้นจะตีเยิ่นเฉิงก็ตีไม่แตกหัก ฉะนั้นเมื่อเราเปลี่ยนมาบุกตงผิง แม่ทัพผู้สงบภาคตะวันออกจึงอาจเชื่อได้... ทั้งยัง...”
“ทั้งยังอะไรหรือ?”
“หลี่จ้านเจ้าเมืองตงผิง เป็นบุตรหลี่อิง กับแม่ทัพผู้สงบภาคตะวันออกเป็นคนเมืองเดียวกัน ทั้งสองเคยรู้จักกันมาแต่เก่าก่อน บุตรของหลี่จ้านนามหลี่เซวียนก็กำลังรับราชการอยู่ใต้บังคับบัญชาแม่ทัพผู้สงบภาคตะวันออกอยู่ในขณะนี้ ไม่ว่าด้วยราชการหรือส่วนตัว คราใดกองทัพเราหันมาบุกตงผิง ข้าพเจ้ากะเก็งว่าแม่ทัพผู้สงบภาคตะวันออกจะนิ่งดูดายเป็นอันขาด” เทียลิบลูบเครายิ้ม “นี่แหละดังที่ข้าพเจ้าเอ่ย ตำราพิชัยสงครามว่า ‘โจมตีจุดที่ข้าศึกจำต้องช่วย’”
หลี่จ้านร่วมเมืองเดียวกันกับซุนเจิน ทั้งสองรู้จักกันมาแต่หนหลัง บัดนี้หลี่จ้านเข้าสวามิภักดิ์ต่อซุนเจิน บุตรชายของเขาหลี่เซวียนก็ปฏิบัติหน้าที่อยู่ในกองบัญชาการของซุนเจินด้วย สองเหตุนี้ก็หนักแน่นพอแล้ว หากรวมข้อที่ว่าหลี่จ้านเป็นบุตรหลี่อิงเข้าไปอีกเล่า ถ้าโจโฉแสร้งเคลื่อนพลเข้าตีตงผิง ซุนเจินก็จำต้องยกไปช่วยเป็นแน่ — พึงรู้เถิด ครั้งหลี่อิงยังมีชีวิตอยู่ ชื่อเสียงก้องหล้า เป็นตัวแทนของปราชญ์เมืองเองฉวน ขนานนามว่า “แบบอย่างใต้หล้า หลี่หยวนหลี่” ทั้งยังคบค้ากับซุนซกและแปดมังกรตระกูลซุน บัดนี้บุตรชายเข้าพึ่งพิงซุนเจิน ครั้นถูกโจโฉบุกเข้า ไม่ว่าด้วยเหตุหรือธรรมเนียม จะว่าโดยราชการหรือส่วนตัว ซุนเจินก็จำเป็นต้องช่วยเหลือ หาไม่แล้ว จะส่งผลร้ายต่อชื่อเสียงของซุนเจินอย่างมิอาจเลี่ยง