ยุคสมัยของราชวงศ์ฮั่นตะวันตกและตะวันออกมีธรรมเนียมสังคมที่เรียบง่าย ยึดมั่นในคุณธรรม ยอมสละชีพได้โดยไม่เสียดาย ไม่เพียงแต่เหล่าบัณฑิตเท่านั้น แม้แต่นักรบพเนจรและสามัญชนทั่วไปก็ล้วนทำความดีโดยไม่ประกาศนาม ให้คุณโดยไม่หวังผลตอบแทน เจิ้งไท่ก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาไม่เคยรู้จักมักจี่กับซุนเจินมาก่อน หลังจากโน้มน้าวให้โฮจิ๋นยื่นมือเข้าช่วยเหลือซุนเจินแล้ว เขาก็ไม่เคยคิดที่จะนำเรื่องนี้ไปบอกให้ซุนเจินรับรู้ ด้วยเหตุนี้ ซุนเจินจึงไม่ทราบถึงเรื่องราวดังกล่าว
แม้ซุนเจินจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่เมื่อถึงช่วงปลายปี เขาก็ได้รับจดหมายตอบกลับจากอ้วนเสี้ยว เหอหยง และอินซิ่วตามลำดับ เมื่อรวมกับจดหมายที่เขาเคยได้รับจากโจโฉ อ้องอุ้น ขงหยง ซุนซอง และฮองฮูสงก่อนหน้านี้ ความคิดจิตใจที่เคยรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อยก็สงบลงได้ หากมีผู้คนมากมายถึงเพียงนี้ยอมรับปากจะช่วยเหลือเขา แต่สุดท้ายเขากลับยังถูกเตียวต๋งลงโทษเพราะเรื่องของหลี่กู่ เขาก็คงจนปัญญาจะกล่าวอันใดอีกแล้ว
เรื่องของหลี่กู่ได้รับการยุติลงชั่วคราวเช่นนี้ได้ พูดตามตรง ซุนเจินเองก็แอบโล่งใจอยู่ลึก ๆ เขาไม่อยากจะแตกหักกับสกุลของเตียวต๋งเร็วถึงเพียงนี้ หนึ่งเพราะยังเตรียมการไม่พร้อม สองก็เพราะว่าเขายังไม่อยากจะต้องจากวุยกุ้นไป และก้าวเดินสู่เส้นทางแห่งการ 'หลบหนี' เร็วเกินไปนัก
เขายังคิดอยากจะปกครองวุยกุ้นให้ดียิ่งขึ้นอีกสักหน่อย สร้างผลงานที่ดีกว่าเดิม ให้ใต้หล้ารู้ว่าเขาไม่ใช่เพียงคนที่ออกรบได้ หากแต่ยังเป็นผู้ปกครองราษฎรได้ด้วย เช่นนี้ก็จะพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊ เมื่อถึงครากำจัดตระกูลจ้าว ผนวกกับชื่อเสียงอันงดงามที่ว่าเขาไม่เคยอยู่ร่วมกับพรรคขันทีและไม่เกรงกลัวอำนาจมืด เช่นนั้นแล้ว ยามบ้านเมืองอลหม่านในภายภาคหน้า ผลที่เก็บเกี่ยวได้ย่อมต้องยิ่งใหญ่นัก
หลังจากได้รับจดหมายตอบกลับจากอ้วนเสี้ยว เหอหยง และคนอื่น ๆ แล้ว ผ่านไปได้ไม่กี่วัน ก็ย่างเข้าเดือนสิบสองยี่สิบเก้าแล้ว
เดือนสิบสองยี่สิบเก้านี้เป็นวันปีใหม่ย่อย เป็นเทศกาลสำคัญ สวี่จ้ง เจียงฉิน และคนอื่น ๆ ไม่ว่าใกล้ไกลเพียงใด ต่างก็มาชุมนุมกันที่จวนเจ้าเมืองอำเภอเย่ในวันนี้ เพื่อคารวะอวยพรซุนเจิน