ตอนที่ 464 — การยุทธ์เป็นเครื่องส่งเสริมการปกครอง การปกครองเป็นรากฐานแห่งการยุทธ์ (ตอนปลาย)
ผู้ช่วยเจ้าเมืองหลี่หูเป็นสุนัขรับใช้ที่เอาอกเอาใจนายยิ่งนัก พอซุนเจินลงจากว่าราชการ เขาก็รีบรุดไปยังจวนสกุลจ้าว
"เซ่าจวิน เจ้าเมืองขึ้นว่าการวันนี้ขอรับ"
"ขึ้นว่าการแล้วหรือ"
"ขอรับ พึ่งลงจากว่าราชการ"
"เมื่อคืนในจวนเจ้าเมืองจัดงานเลี้ยงใหญ่ครึกครื้นถึงครึ่งค่อน ข้าก็ว่าเขาคงแกล้งป่วยอยู่เป็นแน่ เป็นจริงอย่างว่า! เขาช่างอดทนยิ่งนัก ครึ่งเดือนกว่าไม่ออกไปไหนสักก้าว หากเป็นข้าคงอึดอัดจนแทบขาดใจตายไปแล้ว ...แล้ววันนี้เขาขึ้นว่าราชการพูดอะไรบ้าง"
"ข้าน้อยให้คนไปสืบมาแล้ว..."
"เจ้าให้คนไปสืบมาแล้วหรือ"
"ขอรับ" หลี่หูรู้ว่าเจ้าเหรันฉงนสงสัยเรื่องใด เขาจึงอธิบายว่า "ใต้เท้าเจ้าเมืองหาได้เรียกข้าน้อยไปร่วมว่าราชการไม่"
"เจ้าเป็นถึงผู้ช่วยเจ้าเมืองแท้ๆ เขาขึ้นว่าราชการกลับไม่เรียกเจ้าไปร่วมหรือ"
"นั่นน่ะสิขอรับ ช่างน่าเจ็บใจนัก!" หลี่หูเอ่ยพลางกัดฟันกรอด
"เจ้าเด็กอิจิ๋วนี่รักใครรักจริงเกลียดใครเกลียดจริง ฮ่าๆๆ ผู้ที่เขาชิงชัง ก็คือผู้ที่ข้าชอบพอ หลี่จวิน เหตุใดถึงต้องเดือดดาลด้วยเล่า"
หลี่หูพลันยิ้มแย้มแจ่มใส กล่าวว่า "ขอรับ ขอรับ การได้เป็นที่รักใคร่ไว้วางใจของเซ่าจวิน นับเป็นบุญวาสนาของข้าน้อยที่สั่งสมมาสามชั่วอายุคน"
"เขาขึ้นว่าราชการพูดอะไรบ้าง"
"ข้าน้อยให้คนสืบมาอย่างละเอียด เขากล่าวถึงเรื่องทั้งสิ้นสามประการ"
"สามประการใดบ้าง"
"ส่งเสริมการเกษตรประการหนึ่ง สร้างโรงเรียนในแคว้นและอำเภอขึ้นใหม่ประการหนึ่ง ออกตรวจราชการปกครองขุนนางประการหนึ่ง"
เจ้าเหรันนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนแค่นเสียงกล่าวว่า "เจ้าเด็กอิจิ๋วนี่คิดจะซื้อใจราษฎรในแคว้นเว่ยของข้านี่เอง"