ตอนที่ 696 — เรื่องในครัวเรือน ใครเล่าคำนึงถึงกิจบ้านเมือง ริมฝีปากกับฟัน หาได้จำเป็นต้องอาศัยกัน
ตันเต๋งกล่าวว่า "ข้าเองก็คิดว่า เมื่อสวินก่วงหลิงยกทัพเข้าฝูหลี นั้นย่อมหมายมุ่งแผเสีย"
ตันเต๋งกำเนิดในตระกูลสูงศักดิ์ของมณฑล อีกทั้งตัวเขาก็เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ แม้อายุยังน้อย ทว่ากลับแสดงให้เห็นถึงความสามารถพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน นับตั้งแต่ถูกโตเกี๋ยมแต่งตั้งให้เป็นเจ้ากรมการเกษตร (เตี่ยนหนงเซี่ยวเว่ย) แห่งมณฑลชีจิ๋ว เขาก็ดูแลทุกข์สุขราษฎร บุกเบิกไร่นา ซ่อมแซมระบบชลประทาน ผลงานโดดเด่นยิ่งนัก จึงเป็นที่ไว้วางใจและพึ่งพิงของโตเกี๋ยมอย่างลึกซึ้ง
โตเกี๋ยมเห็นเขายอมเอ่ยปาก ใจก็ยินดียิ่งนัก จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “หยวนหลง ถ้าเช่นนั้นตามความเห็นของเจ้า หากซุนกังเหลงมุ่งจะตีแผเสียจริง เราควรรับมือเช่นไร ?”
“เจ้าเมืองแผเสียหยิ่งยโส หลายหนล่วงเกินใต้เท้า สมควรลงโทษเสีย แต่บัดนี้สวินแห่งกังเหลงนำทัพบุกถึงฝูหลีแล้ว ข้าน้อยเห็นว่าเรื่องตีแผเสียครั้งนี้เกรงว่าจักต้องยั้งไว้ก่อนสักระยะ”
โตเกี๋ยมมิได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงเปล่งเสียง "อ้อ" ขึ้นมาหนึ่งเสียง
เมื่อได้ฟังวาจานี้ โตซางก็ไม่สู้จะพอใจนัก เอ่ยว่า “ท่านแม่ทัพเฉินช่างกล่าวเกินเลยไปมาก”
โตเกี๋ยมถามว่า “เป็นเช่นไร”