หลิวรั่วลังเลอยู่ครู่ใหญ่ กล่าวว่า "จื่อเหอ ความคิดของท่านนั้นดีนัก แต่ทว่ากองทัพเราออกมาจากติ้งเถา ถึงบัดนี้ก็เดินทางมาแล้วร้อยกว่าลี้ ระหว่างทางยังมิได้พักผ่อนหยุดยั้ง จากเมืองฉางอี้ไปทางตะวันออกถึงเกาผิง ก็เป็นระยะทางอีกร้อยกว่าลี้ ตำราพิชัยสงครามว่าไว้ 'กรีฑาทัพห้าสิบลี้เพื่อช่วงชิงผลประโยชน์ แม้แต่แม่ทัพชั้นสูงก็ยังต้องซวนเซ กองทัพถึงที่หมายเพียงครึ่งเดียว' แค่ห้าสิบลี้ก็ยังเป็นเช่นนี้ ไฉนเลยจะทนระยะทางสองร้อยกว่าลี้ไหวเล่า ต่อให้ท่านนำกำลังทหารชั้นเยี่ยมเร่งรุดไป เมื่อถึงเกาผิงก็กลายเป็นกองทัพที่อ่อนล้า หากรบชนะได้ แน่นอนว่าดีที่สุด แต่หากแพ้เล่า เกรงว่ามิใช่แค่ไม่อาจปลุกขวัญกำลังใจ กลับจะยิ่งทำให้ทหารของเราหวาดกลัว ไม่กล้าออกรบกับกองทัพชีจิ๋วอีกต่อไป"
โจสุนมีสีหน้าท่าทางเป็นปกติ น้ำเสียงหนักแน่น กล่าวว่า "การเร่งรุดหน้าไปเพื่อช่วงชิงผลประโยชน์ เป็นเรื่องต้องห้ามใหญ่หลวงของนักการทหารก็จริง ทว่าที่ข้าต้องการนำทหารออกรบก่อนในครั้งนี้ มิใช่เพื่อช่วงชิงผลประโยชน์แต่อย่างใด ชีจิ๋วรุกรานเขตแดนของเราโดยไม่มีเหตุอันควร นับว่าอธรรม ข้าใช้ความชอบธรรมปลุกเร้าเหล่าทหาร ทหารย่อมจะยอมพลีชีพเป็นแน่ การเดินทางสองร้อยลี้ แม้แต่กองทหารชั้นเยี่ยมก็ต้องอ่อนล้า ข้อนี้มิผิด ทว่าสวินช่างและซุนคังที่ออกจากหมู่บ้านเหอเซียง มุ่งสู่เมืองเยิ่นเฉิง ก็เดินทางไกลร้อยกว่าลี้เช่นกัน หาได้ใช่การพักผ่อนรอรับศึกไม่ ด้วยทหารหาญผู้ยอมพลีชีพเพื่อความชอบธรรมของเรา เข้าโจมตีกองทัพที่อ่อนล้าและมิได้ตั้งตัวของศัตรู การจะตีให้แตกพ่ายแม้จะไม่ง่าย แต่ก็มิใช่เรื่องยาก... ยามนี้ขวัญกำลังใจของทหารชีจิ๋วกำลังฮึกเหิม หากกองทัพเรามิอาจช่วงชิงความเกรียงไกรของพวกมันมาเสียก่อน เมื่อค่อยๆ เคลื่อนไปถึงเกาผิง แล้วนำกองกำลังที่หวาดกลัวการศึกของเรา เข้าปะทะกับกองทัพที่ชนะศึกเป็นอาจิณของพวกมัน ย่อมต้องเข้าสู่สมรภูมิอันยากลำบากเป็นแน่ สวี่จวินชิงเป็นแม่ทัพเลื่องชื่อใต้บัญชาของเจิ้นตง คอยท่าให้มันนำกองหนุนที่ตามมาสมทบอีก ผู้แพ้ชนะก็ยากจะคาดเดาได้แล้ว นายกอง โปรดไตร่ตรองดูอีกครั้งเถิด"