เว็บไซต์เฟยซู่จงเหวิน โดเมนภาษาจีน เข้าถึงง่ายในคลิกเดียว
เมื่อได้อ่านสารของจงฮิว ซุนเจินก็ทอดถอนใจเอ่ยว่า “เมิ่งเต๋อ เหตุใดท่านต้องบีบบังคับตนถึงเพียงนี้”
กุยแกยิ้มเยาะตรงมุมปากแล้วกล่าวว่า “นายท่าน โจเมิ่งเต๋อในยามนี้กลับอ้อมผ่านเมืองเซี่ยกุยมุ่งสู่เตียงอัน ย่อมมีเจตนาไม่พ้นหมายช่วงชิงความดีความชอบข้อแรกแห่งการอารักขาองค์ราชันไปจากนายท่าน ทั้งยังอาจหว่านล้อมโน้มน้าวให้ฝ่าบาทเสด็จย้ายราชสำนักไปยังไท่หยวน แต่กลับไม่แยแสต่อความปลอดภัยขององค์ฮ่องเต้แม้แต่น้อย ท่าทีอกตัญญูเห็นได้ชัดเช่นนี้ เหตุใดนายท่านจึงไม่ออกฎีกาประณามเขาเสียเล่า”
ซุนเจินรู้เรื่องที่โจโฉในกาลเวลาแต่เดิม 'กุมองค์จักรพรรดิเพื่อบัญชาเหล่าขุนศึก' ดี บัดนี้เห็นโจโฉบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ ไฉนเลยจะคาดเดาเจตนาอันแท้จริงของเขามิออก? ลอบคิดว่า: "เมิ่งเต๋อ ท่วงท่ากินของเจ้านี่ ทำเหมือนคนเลือกกินทั้งที่ไม่หิวเสียจริง! อย่าว่าแต่เจ้าจะข้ามแม่น้ำเว่ยได้หรือไม่ อย่าว่าแต่เจ้าจะปราบทัพของลิฉุยกับกุยกีที่รักษาเตียงอันอยู่ได้หรือไม่ ต่อให้เจ้าพาทัพถึงเตียงอัน หากเจ้าคิดจะโน้มน้าวให้ราชสำนักย้ายไปไท่หยวน เอี๊ยงเปียวและคนทั้งหลายจะยอมตอบรับเจ้าหรือ? หรือแม้เอี๊ยงเปียวทั้งหลายยอมตอบรับ เล่าเหียบทรงทราบว่าการที่พระองค์ขึ้นครองราชย์นั้นมิต้องใจอ้วนเสี้ยว อ้วนเสี้ยวก่อนหน้านี้ยังเคยคิดจะเปลี่ยนไปตั้งเล่าหงีเป็นจักรพรรดิ พระองค์ก็จะมิทรงลังเลพระทัยหรือ ในเมื่อกำลังพลของข้ามาถึงแล้ว อีกไม่ช้าจะทำศึกใหญ่กับลิฉุยและกุยกี ชัยชนะอันยิ่งใหญ่อยู่แค่เอื้อม พระองค์จะทรงยอมมิรอดูสถานการณ์ก่อน แล้วตามเจ้าไปไท่หยวน สู่เขตอำนาจของอ้วนเสี้ยวหรือ?"
"เมิ่งเต๋อ กิริยากินของเจ้าน่าเกลียดนัก แต่ข้าก็รู้จักเจ้าดี นี่คือสิ่งที่เจ้าจำใจต้องทำ เป็นการดิ้นรนสุดกำลังเพื่อช่วงชิงสักครั้ง""