หลังจากไปเยี่ยมนางอู๋แล้ว ออกมานอกเรือน ในยามพลบค่ำที่มืดสนิท ซีจื้อไฉ ซุนฮิว และหานตานหรงพากันเข้ามาจากนอกสวน ซีจื้อไฉถือม้วนหนังสือมาแต่ไกลกล่าวว่า “ซุนจวิน เจ้ามณฑลส่งสารตรา(1)มาแล้ว!”
ในเวลานี้ สิบสามมณฑลของราชวงศ์ฮั่น มีเพียงกิจิ๋วที่ตั้งเจ้ามณฑล นับว่าเป็นหนึ่งเดียว ซุนเจินก้าวไปต้อนรับถามว่า “ท่านแม่ทัพกลับจากเมืองหลวงแล้วหรือ?” ฮองฮูสงไม่เพียงเป็นเจ้ามณฑลกิจิ๋ว แต่ยังเป็นแม่ทัพซ้ายรถศึกด้วย
“ยังไม่ถึงเกาอี้ เพิ่งเข้าวุยกุ้น”
วุยกุ้นเป็นกุ้นที่อยู่เหนือสุดของกิจิ๋ว จากลกเอี๋ยงมายังกิจิ๋ว ต้องผ่านวุยกุ้นเป็นสถานีแรก
“โอ? เพิ่งเข้าวุยกุ้นก็ส่งสารตรามา? เรื่องอะไรกัน? รีบด่วนถึงเพียงนี้? เอาสารตรามาให้ข้า ข้าจะดู”
ซุนเจินรับสารตราจากซีจื้อไฉ แกะดินผนึกออก คลี่ออกอ่านดูอย่างละเอียด
เมื่ออ่านไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปตาม เริ่มจากแววตายินดี แล้วจึงกลายเป็นเคร่งเครียด
ซุนฮิวถามว่า “ท่านจงเว่ย ในสารตรากล่าวว่าอย่างไร?”
ซุนเจินมิได้ตอบเขา กลับถามว่า “ท่านเซี่ยงได้รับสารตรานี้หรือไม่?”
ซีจื้อไฉตอบว่า “มีทหารม้าสองสามนายนำสารตรามาส่ง ข้าถามพวกเขาแล้ว พวกเขาบอกว่าได้ส่งให้ฟู่และเซี่ยงแต่ละฝ่ายแล้ว”
ตามธรรมเนียม ราชสำนักหรือผู้บังคับบัญชาส่งสารตรามายังแคว้น มักส่งถึงฟู่ เซี่ยง และจงเว่ยพร้อมกัน
ซุนเจินพยักหน้า ส่งสารตราให้ซีจื้อไฉ แล้วตอบคำถามของซุนฮิวเมื่อครู่ กล่าวว่า “ในสารตรา ท่านแม่ทัพกล่าวถึงสองเรื่อง เรื่องแรกคือท่านทูลเกล้าฯ ถวายฎีกาขอลดหย่อนภาษีที่ดินของกิจิ๋วเป็นเวลาหนึ่งปี เพื่อช่วยเหลือราษฎรที่อดอยาก ฮ่องเต้ทรงอนุญาตแล้ว”
ซุนฮิวยินดียิ่งนัก กล่าวว่า “นี่เป็นเรื่องดีนัก!”
ซุนเจินผงกศีรษะกล่าวว่า “กบฏโพกผ้าเหลืองทำให้ไร่นาร้างเปล่า ราษฎรกระจัดกระจาย ไม่มีอาหารกิน ท่านแม่ทัพขอนำพระบรมราชโองการนี้มาสู่กิจิ๋ว เท่ากับว่าแก่ราษฎรที่อดอยากราวกับฝนที่โปรยปรายหลังความแห้งแล้ง”