ตอนที่ 733 — ซุนโหวได้รับตราหยกและหยั่งรู้ลิขิตฟ้า อัครมหาเสนาบดีตั๋งพ่ายหนีสู่เตียงอัน
ซุนเจินและซุนเกี๊ยนปราบตั๋งโต๊ะ ได้คืนลกเอี๋ยง พึ่งผ่านไปได้สามวัน ฝ่ายอ้วนเสี้ยวจากฮ่อลายก็ส่งฎีกาแต่งตั้งให้โจวอ๋างเป็นเจ้าเมืองเองฉวน และตั้งให้ฉุนอวี๋ฉยงเป็นเจ้าเมืองกังเหลง ตามติดมาไม่นาน อ้วนสุดจากโลหยางก็ส่งฎีกาแต่งตั้งคนสองคนให้ดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองเองฉวนและกังเหลงตามไปเช่นกัน
เมื่อข่าวคราวไปถึงลกเอี๋ยง ซุนเจินและซุนเกี๊ยนต่างโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง
ซุนเกี๊ยนเอ่ยกับซุนเจินด้วยความโกรธว่า “ตระกูลอ้วนแห่งยีหลำรับพระมหากรุณาธิคุณจากราชวงศ์มาหลายชั่วอายุคน สืบทอดตำแหน่งซานกงมาสี่ชั่ว เป็นที่เคารพนับถือของใต้หล้า ข้าเคยคิดว่าพวกเขาเป็นเสาหลักของแผ่นดิน บัดนี้อดีตมหาอุปราชอ้วนเหว่ยถูกสังหารอย่างไร้ความผิด เชื้อสายตระกูลอ้วนที่อยู่ในเมืองหลวงหลายสิบชีวิตก็ถูกตั๋งโต๊ะสังหารจนสิ้น แต่อ้วนเปิ่นชูกับอ้วนกงลู่ไยไม่คิดตอบแทนพระคุณแผ่นดิน แล้วยังไม่คิดล้างแค้นให้วงศ์ตระกูล กลับแยกทัพไปตั้งอยู่ที่กิจิ๋วและเกงจิ๋ว คิดมุ่งร้ายอย่างอื่น นั่นก็พอทนได้... เจินจือ เจ้ากับข้าพึ่งตีโจรตั๋งแตกพ่ายไป กำลังจะยกทัพมุ่งสู่เตียงอันต่อไป เพื่อเชิญเสด็จฝ่าบาท แต่สองคนนั่นกลับมาแทงข้างหลังเจ้ากับข้า! มันเกินจะทนแล้ว!”
ซุนเจินถามซุนเกี๊ยนว่า “พวกอ้วนทั้งสองทำการถึงเพียงนี้แล้ว บุ๋นไท่ ท่านคิดว่าเจ้าข้าควรทำอย่างไรต่อ”
ซุนเกี๊ยนสบถสาปว่า “ไอ้เด็กนี่ไม่ควรค่าแก่การร่วมคิดอ่านด้วย!” สบถจบแล้ว ได้แต่ทอดถอนหายใจอย่างจนใจ กล่าวว่า “แล้วจะทำอะไรได้อีก? พวกเจ้าข้าจะไปรับตำแหน่งจื้อจินอู๋กับซือลี่เซี่ยวเว่ยนั่นจริง ๆ หรือ? เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จะนิ่งดูเมืองเองฉวนกับกังเหลงถูกคนอื่นยึดไปก็ไม่ได้”
“บุ๋นไท่หมายความว่า พวกเราควรถอนทัพกลับเมืองหลวงของตนหรือ”
“คงต้องทำเช่นนั้นแล้ว!”
ซุนเจินและซุนเกี๊ยนพักค้างแรมอยู่นอกเมืองลกเอี๋ยงหนึ่งคืน
วันรุ่งขึ้นตอนสาย ก็ได้รับรายงานจากหน่วยสอดแนมว่า โจวอ๋างนำทหารห้าพันคน ออกจากฮ่อลาย มุ่งหน้าสู่เมืองเองฉวนแล้ว
~~โจวอ๋างผู้นี้เป็นน้องชายร่วมท้องของโจวซินเจ้าเมืองตานหยาง