ทันใดที่ได้ยินเช่นนี้ ซุนเจินก็ตกใจ
“ฆ่าคนหรือ?”
เตียนอุยตอบว่า “ใช่”
“ฆ่าใคร?”
“น่าจะเป็นชาวบ้านในเซียงถิงนั้น”
ซุนเจินสั่งว่า “หยุดรถ”
เตียนอุยรับคำ แล้วส่งทหารองครักษ์ที่อยู่ด้านนอกรถไปถ่ายทอดคำสั่งทั้งหน้าและหลังทันที
ซีจื้อไฉ ซุนฮิว เฉิงเจีย เล่าปี่ เหยาซิ่ง และคนอื่นๆ นั่งรถตามหลังซุนเจินมา เมื่อซุนเจินสั่งหยุดรถ พวกเขาก็ลงจากรถมาหน้าทันที และเข้ามารวมกันที่หน้ารถของซุนเจิน ระหว่างทาง พวกเขาได้ฟังพวกทหารองครักษ์บอกเล่าเรื่องที่เจ้าหน้าที่ของแคว้นฆ่าคนแล้ว
ซุนเจินสั่งเฉิงเจียว่า “ไปดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดเจ้าหน้าที่ของแคว้นนั้นจึงฆ่าคน?”
เฉิงเจียรับคำ เงยหน้ามองไป เห็นเซียงถิงนั้นอยู่ห่างจากถนนหลายลี้ หากเดินไปมาย่อมใช้เวลานาน จึงขอขี่ม้า กลับตัวขึ้นม้า พาคนขี่ม้าสองคนไปด้วย ควบม้าจากไป
ซุนเจินมองเขาจากไปไกล คิดในใจว่า “เจ้าหน้าที่ของแคว้นฉับพลันฆ่าคน คงต้องเกี่ยวข้องกับการเรียกเก็บธัญญาหารเป็นแน่”
จังหงและอ้วนสุยที่อยู่ในรถก็คิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน ทั้งสองมองหน้ากัน
ซุนเจินถามว่า “ที่เจ้าหน้าที่ของแคว้นฆ่าคนนี้คงเป็นเพราะการเรียกเก็บธัญญาหาร เรื่องเช่นนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อนหรือไม่?”
จังหงและอ้วนสุยมองตากัน ลังเลไม่ตอบ
ซุนเจินเห็นสีหน้าของทั้งสอง ในใจก็เข้าใจแล้ว คิดว่า “ถึงแม้เพราะอยู่ห่างไปหน่อยและกำลังถกเถียงกัน เจ้าหน้าที่ของแคว้นอาจไม่ได้เห็นเครื่องยศและบริวารของข้า แต่ข้าพาคนเดินเท้าและพลม้าหลายพันผ่านมาตามทาง เสียงดังเกรียงไกร เจ้าหน้าที่ของแคว้นไม่มีทางไม่รู้ แต่กระนั้นก็ยังกล้าฆ่าคน แสดงถึงความหาญกล้าและบังอาจ ...ผู้หาญกล้าบังอาจเช่นนี้ ข้าว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่ฆ่าคนแน่”