ทั้งสองฝ่ายพบปะ สอบถามชื่อแซ่กันแล้ว ผู้นี้ก็คือเล่าอิ้วจริงดังคาด
ซุนเจินประสานมือคารวะพลางเอ่ยยิ้มๆ ว่า “ท่านมาอยู่ในแคว้นสวีได้เดือนกว่าแล้ว ข้าเชื้อเชิญไปหลายหนก็ยังมิได้พบท่าน เพิ่งจะได้พบกันครานี้ ข้าคิดถึงท่านจนแทบกระหายมานานแล้ว!”
เฉินอวี่ที่นั่งเคียงอยู่หัวเราะพลางกล่าวกับเล่าอิ้วว่า “ท่านแม่ทัพมาถึงอำเภอแล้ว มิได้แวะเข้าศาลากลาง กลับตรงมารุดเยี่ยมท่านก่อน นับว่าคิดถึงท่านจนสุดจะทนไหวจริงๆ”
เล่าอิ้วทราบอยู่ว่าซุนเจินมายังไหวผู่ แต่มิได้คาดคิดว่าซุนเจินเพิ่งเข้าเขตอำเภอไหวผู่ ถึงกับไม่แวะศาลากลาง ตรงดิ่งมาเยี่ยมตนเสียก่อน จึงตอบคารวะว่า “บ้านเกิดข้าน้อยมีโจรกบฏวุ่นวาย ข้าเหยาไม่อาจช่วยราชการบ้านเมืองปราบปรามให้สงบได้ จำต้องละทิ้งบ้านเรือนหนีลงใต้มา นับเป็นความอัปยศยิ่งนัก แล้วจะมีหน้าใดมาเข้าเฝ้าคำนับท่านแม่ทัพเล่า?”
ก่อนที่ราชสำนักจะแต่งตั้งเล่าอิ้วเป็นขุนนางตำแหน่งซื่ออวี้ซื่อนั้น เขารับราชการอยู่ที่ศาลากลางมณฑลเฉงจิ๋ว จึงเป็นที่มาของคำกล่าวที่ว่า ‘มิอาจช่วยราชการบ้านเมืองปราบปรามให้สงบ’
ซุนเจินกล่าวว่า “ข้ากับท่านแม้เพิ่งพบกันครั้งแรก แต่ได้ยินชื่อเสียงของท่านมานานนัก คุณธรรมและความสามารถของท่าน ข้าพอรู้อยู่บ้าง ถ้อยคำของท่านเมื่อครู่ช่างอ่อนน้อมถ่อมตนเกินไปนัก!”
เล่าอิ้วเชื้อเชิญซุนเจินและคณะขึ้นไปยังเรือนโถงกลางของลานหน้า
เรือนโถงมิได้กว้างขวางนัก ไม่อาจนั่งได้มากคน ซุนเจินจึงพาเพียงซุนฮก ซีจื้อไฉ เตียวเจียว และคนอีกจำนวนหนึ่งเข้าไปข้างใน ส่วนคนนอกนั้นล้วนให้คอยอยู่ด้านนอกลาน งักจิ้น ขุนนางผู้ใหญ่แห่งไหวผู่ และสองพี่น้องเฉินอวี่ก็นั่งร่วมเป็นสักขีพยานอยู่ใต้ชายคาเช่นกัน คราเล่าอิ้วมาอยู่ไหวผู่ นอกจากพาภรรยาและบุตรมาด้วยแล้ว ยังนำบ่าวรับใช้และสาวใช้สนิทที่คุ้นเคยมาอีกหลายคน พอซุนเจินและคณะนั่งลงได้ไม่นาน สาวใช้ก็นำชาและน้ำมาต้อนรับ